I SA/Gd 916/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 3 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi W.R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami ustalenia wartości rynkowej udziałów w nieruchomości postanawia: odmówić skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na zarządzenie z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 916/10. Postanowieniem z dnia 23 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie wniesione przez W.R. na zarządzenie z dnia 19 stycznia 2011 r. w przedmiocie pozostawienia wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi bez rozpoznania, wobec uznania, że zażalenie to wniesione zostało po upływie ustawowego terminu. Postanowienie powyższe zostało doręczone skarżącemu w dniu 20 kwietnia 2011 r. Pismem z dnia 27 kwietnia 2011 r. (data nadania na poczcie) skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego z dnia 19 stycznia 2011 r. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu skarżący wskazał, że odrzucone postanowieniem z dnia 23 marca 2011 r. zażalenie sporządził już w dniu 24 lutego 2011 r. (tj. w ostatnim dniu terminu) i w tym samym dniu, przed upływem bardzo krótkiego terminu 7 dni od doręczenia mu odpisu zarządzenia, wysłał to zażalenie faxem oraz pocztą elektroniczną na adres Sądu. Skarżący podkreślił, że nie mógł nadać zażalenia w urzędzie pocztowym bez swej winy, ponieważ urząd ten czynny jest tylko do 2000, podczas gdy skarżący zazwyczaj od godz. 800 do 2000 załatwia sprawy zawodowe i związane z prowadzoną działalnością, a dopiero po godzinie 2000 może zajmować się sprawami osobistymi i podatkowymi, takimi jak niniejsza. Tym samym wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia jest uzasadniony, tym bardziej, że Sąd każdą czynność wykonuje nie w 7 dni, lecz przez wiele tygodni, a w demokratycznym państwie prawnym wszyscy są przecież równi wobec prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", uchybiony termin można przywrócić, jeżeli spełnione zostaną następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, wniosek taki zostanie wniesiony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, równocześnie ze złożeniem wniosku strona dokona czynności, dla której określony był termin, we wniosku uprawdopodobnione zostaną okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego. Dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane przesłanki były spełnione łącznie, w przeciwnym razie następuje odmowa przywrócenia terminu, bądź też, w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego, odrzucenie. Przywrócenie terminu następuje jedynie, gdy strona uprawdopodobni, że nie dokonała czynności bez własnej winy. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, nie można uznać, że skarżący uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminowi do wniesienia zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego z dnia 19 stycznia 2011 r. Skarżący jako przyczynę uchybienia terminu wskazał na fakt braku czasu, w związku z obowiązkami zawodowymi, do nadania przesyłki listowej w godzinach pracy urzędu pocztowego, który otwarty jest do godz. 2000. Tak określona przyczyna uchybienia terminu nie spełnia warunków uprawdopodobnienia braku winy. Skarżący w żaden sposób nie wykazał, że obowiązki zawodowe całkowicie uniemożliwiły mu sporządzenie zażalenia i nadanie pisma na poczcie osobiście bądź przez domownika. O braku winy można mówić natomiast wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a więc jeżeli dochowała ona należytej staranności (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 roku, V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059, wyrok NSA z dnia 11 lutego 2003 roku, II SA 4162/01, Mon. Praw. 2003, nr 8, s. 340). Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.