I SA/Gd 916/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 23 marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki postanawia: 1. odmówić M.M. przywrócenia terminu do wniesienia skargi, 2. odrzucić skargę, 3. zwrócić M.M. wpis sądowy uiszczony od skargi w kwocie 500 zł (pięćset złotych) Pismem z dnia 11 maja 2017 r., uzupełnionym pismem z dnia 12 maja 2017 r., skarżący M.M. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 23 marca 2017 r. w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy, gdyż przyczynił się do tego operator pocztowy – przesyłka zawierająca decyzję była prawdopodobnie nieprawidłowo zaadresowana (na ul. [...], zamiast na ul. [...]), a ponadto skarżący nie otrzymał zawiadomienia o awizowaniu przesyłki poleconej. Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżący wniósł skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) – zwanej dalej "P.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru dołączonego do akt administracyjnych sprawy wynika, że przesyłka zawierająca decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 23 marca 2017 r. została awizowana dwukrotnie: po raz pierwszy w dniu 27 marca 2017 r. i po raz drugi w dniu 4 kwietnia 2017 r. Następnie przesyłka ta została zwrócona do nadawcy w dniu 11 kwietnia 2017r. Decyzja została zatem skutecznie doręczona stronie skarżącej, w trybie art. 73 P.p.s.a., z dniem 10 kwietnia 2017 r., a więc z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu pozostawienia pisma w placówce pocztowej, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 ww. ustawy). Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 10 maja 2017r. Skarga wniesiona została w dniu 11 maja 2017 r., a zatem z uchybieniem ustawowego terminu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Jednakże w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi termin przywrócić (art. 86 § 1 P.p.s.a.). Warunkami skuteczności takiego wniosku jest złożenie go w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, spowodowanie dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie uchybionej czynności oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 i art. 87 P.p.s.a.) Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak jednej z nich skutkować musi odmową przywrócenia terminu. Wniosek o przywrócenie terminu powinien powoływać okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu i uprawdopodobniające zasadność wniosku. Brak winy strony w uchybieniu terminu podlega ocenie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony okoliczności niemożliwych do przezwyciężenia, z powodu których doszło do uchybienia terminowi. Skarżący domaga się przywrócenia terminu do wniesienia skargi kwestionując w istocie skuteczność doręczenia mu przesyłki zawierającej będącą jej przedmiotem decyzję. W aktach sprawy znajduje się kserokopia koperty, w której przesyłka zawierająca decyzję została wysłana do strony. Została ona prawidłowo zaadresowana na "ul. [...]", a nie "[...]", jak twierdzi strona. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru dołączonym do tej koperty pracownik poczty zakreślił informację, że przesyłki nie doręczono i pozostawiono ją w placówce pocztowej, o czym adresata zawiadomiono pozostawiając w dniu 27 marca 2017 r. awizo w oddawczej skrzynce pocztowej. Następnie, w dniu 4 kwietnia 2017 r. dokonano powtórnego awizowania tej przesyłki. Doręczenie to odpowiada wymogom art. 73 P.p.s.a., zgodnie z którym: w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 (§ 1). Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4). Dokonanie doręczenia w trybie art. 73 § 4 P.p.s.a. stanowiące rodzaj fikcji prawnej, stwarza domniemanie doręczenia pisma i wyznacza początek biegu terminu do podjęcia czynności prawnej. Fikcja doręczenia na podstawie powołanego przepisu sprowadza się do stwierdzenia, że strona odebrała przesyłkę, podczas gdy fizycznie do takiego odbioru nie doszło. Argumenty podniesione we wniosku o przywrócenie terminu nie obalają domniemania zgodności doręczenia zastępczego dokonanego w trybie art. 73 P.p.s.a., bowiem opisane przez stronę nieprawidłowości działań podjętych przez doręczyciela – brak pozostawienia awiza - nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione. W szczególności strona nie przedstawiła odpowiedzi na złożoną przez siebie w zakresie doręczenia spornej przesyłki reklamację. Obalenie fikcji doręczenia tylko na podstawie twierdzenia, że awiza nie pozostawiono, prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 73 p.p.s.a. W każdej bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej lub zaginęło (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2013r., sygn. akt I OZ 971/12, LEX OnLine). W zaistniałych okolicznościach uznać należy, że okoliczności podane we wniosku o przywrócenie terminu, mające wskazywać na brak winy strony w uchybieniu terminu, nie zostały uprawdopodobnione. W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uznania, iż strona skarżąca bez swej winy uchybiła terminowi do wniesienia skargi, Sąd na mocy art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji. Wobec odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w pkt 2 sentencji orzekł o jej odrzuceniu. O zwrocie wpisu sądowego uiszczonego od skargi podlegającej odrzuceniu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.