I SA/Gd 917/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 9 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. T. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. postanawia przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia 29 sierpnia 2007 r. M. T. zwróciła się do Sądu o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 cyt. ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącą oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych dokumentów, Sąd ustalił, że prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe z matką, na utrzymaniu wnioskodawczyni pozostaje małoletni syn, źródłem utrzymania rodziny są osiągane przez skarżącą dochody ze stosunku pracy w wysokości 936 zł brutto miesięcznie (dowód: zaświadczenie od pracodawcy z dnia 13 sierpnia 2007 r.) oraz emerytura matki wypłacana w kwocie 949,43 zł netto miesięcznie (dowód: kopia przekazania świadczenia za sierpień 2007 r.), skarżąca nie posiada jakiegokolwiek majątku, w tym nieruchomości, oszczędności, przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro (dowód: dodatkowe oświadczenie z dnia 19 września 2007 r.), matka skarżącej jest właścicielką mieszkania o powierzchni 67 m2. Skarżąca podniosła, że ponosi dodatkowe wydatki związane z leczeniem matki (dowód: kopia zaświadczenia lekarskiego z dnia 20 sierpnia 2007 r. o stanie zdrowia). Biorąc pod uwagę powyższe dane, Sąd uznał, że skarżąca wykazała, iż nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w tym wpisu od skargi należnego zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Za taką oceną przemawia wysokość miesięcznych dochodów trzyosobowej rodziny – 2 067,24 zł brutto, a także brak oszczędności. Sytuacja finansowa skarżącej nie budzi wątpliwości, została potwierdzona dokumentami źródłowymi. Tym samym spełnia ona ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tych względów Sąd, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.