I SA/Gd 917/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska,, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 27 listopada 2019 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 1 marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 marca 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako "Dyrektor IAS"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 – dalej jako "kpa"), w zw. z art. 34 § 5 w zw. z art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r., poz. 1314 – dalej jako "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu zażalenia M. K. – dalej jako "Skarżący" na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej "Naczelnik US") z dnia 11 stycznia 2019 r. w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 19 marca 2018 r., uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej rozpatrzenia zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie, w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: Organ egzekucyjny - Naczelnik US prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku Skarżącego na podstawie wystawionego przez wierzyciela Zarząd Powiatu wskazanego tytułu wykonawczego z dnia 19 marca 2018 r. obejmującego należność z tytułu opłaty za umieszczenie urządzeń w pasie drogowym na 2017 r. sporządzonego na podstawie decyzji z dnia 18 września 2013 r. na kwotę należności głównej 145,30 zł. Na podstawie wskazanego tytułu wykonawczego organ egzekucyjny w dniu 15 maja 2018 r. dokonał zajęcia: - wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Bank S.A. Przedmiotowe zawiadomienie zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 15 maja 2018 r. Dłużnik zajętej wierzytelności uznał wierzytelność i zrealizował ją całkowicie, przelewając w dniu 16 maja 2018 r. na konto organu egzekucyjnego środki pieniężne, które pozwoliły na całkowite zaspokojenie egzekwowanej należności. Odpis tytułu wykonawczego wraz z odpisem zawiadomienia doręczono Skarżącemu w dniu 18 maja 2018 r. - innej wierzytelności pieniężnej u dłużnika zajętej wierzytelności w US z tytułu podatku liniowego za 2017 r. Odpis zawiadomienia doręczono Skarżącemu w dniu 18 maja 2018 r. Pismem z dnia 25 maja 2018 r. Skarżący podniósł zarzut nieistnienia obowiązku, a także zarzut niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Jednocześnie Skarżący wniósł o uchylenie tytułu wykonawczego i umorzenie postępowania, z uwagi na nieistnienie obowiązku. W oparciu o art. 34 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny pismem z dnia 25 czerwca 2018 r. wystąpił do wierzyciela z wnioskiem o zajęcie stanowiska w przedmiocie złożonych zarzutów. W dniu 6 lipca 2018 r. Zarząd Dróg Powiatowych wydał postanowienie, którym odrzucił podniesione przez Skarżącego zarzuty. Nie zgadzając się z tym postanowieniem Skarżący wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej jako "SKO"). Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2018 r. SKO uchyliło zaskarżone postanowienie i orzekło o uznaniu wniesionych zarzutów za nieuzasadnione. Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2019 r. Naczelnik US, opierając się na ostatecznym postanowieniu SKO, uznał wniesione przez Skarżącego zarzuty za nieuzasadnione. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 11 stycznia 2019 r. W uzasadnieniu Skarżący nie zgadzając się z zaskarżonym postanowieniem, podtrzymał swoje dotychczasowe wnioski. Postanowieniem z dnia 1 marca 2019 r. Dyrektor IAS uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej rozpatrzenia zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie, w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał treść art. 138 § 1 pkt 2 kpa - mającego odpowiednie zastosowanie w niniejszym postępowaniu na mocy art. 18 u.p.e.a., a także art. 27 § 1, art. 33 § 1 pkt. 1-8, art. 34 § 1 i § 4 u.p.e.a. i stwierdził, że Skarżący w piśmie z dnia 25 maja 2018 r. poniósł zarzut nieistnienia obowiązku, a także zarzut niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Tymczasem organ pierwszej instancji w postanowieniu z dnia 11 stycznia 2019 r. dodatkowo rozpatrzył zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6), do czego nie był uprawniony, gdyż nie mógł rozszerzająco interpretować zarzutu, którego Skarżący nie podniósł. Dlatego organ drugiej instancji uchylił postanowienie Naczelnika US co do rozpoznanego przez organ pierwszej instancji zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej i umorzył postępowanie w tym zakresie. Odnośnie podniesionych zarzutów związanych z prowadzoną egzekucją z uwagi na brak istnienia obowiązku i niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Dyrektor IAS uznał je za niezasadne. W ocenie Dyrektora IAS odnośnie zarzutu nieistnienia obowiązku z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Naczelnik US trafnie przyjął, że jest związany stanowiskiem wierzyciela (Zarządu Powiatu), wynikającym z postanowienia SKO z dnia 8 sierpnia 2018 r. będącym ostatecznym postanowieniem w tym zakresie. Jak wskazał wierzyciel zarzut nieistnienia obowiązku nie zasługuje na uwzględnienie. Zarząd Dróg Powiatowych wydał decyzję ustalającą wysokość opłaty za zajęcie pasa drogowego. Decyzja ta zyskała rygor ostateczności i prawomocności, a obowiązek ponoszenia opłaty nie wygasł, nie został umorzony ani przedawniony. Zdaniem organu, prawomocne postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela wyklucza rozważanie zasadności zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a. w sprawie dotyczącej postanowienia organu egzekucyjnego. W ocenie Dyrektora IAS, na uwzględnienie nie mógł zasługiwać również zgłoszony zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., tj. niespełniania przez tytuł wykonawczy wymogów formalnych określonych w art. 27 u.p.e.a. Zgodnie z przepisami art. 26 § 5 pkt 1 i art. 32 u.p.e.a., wszczęcie egzekucji następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Tytuł wykonawczy musi spełniać wymogi określone w art. 27 § 1 u.p.e.a. i być sporządzony według ustalonego wzoru, jak stanowi z kolei art. 26 § 1 u.p.e.a. Brak chociażby jednego z elementów wskazanych w art. 27 u.p.e.a. powoduje niedopuszczalność egzekucji. Tytuł wykonawczy jest zatem dokumentem urzędowym, który musi spełniać rygorystycznie określone wymogi treściowe, ponieważ warunkuje wszczęcie egzekucji. Organ egzekucyjny w powyższej sprawie zbadał dopuszczalność egzekucji administracyjnej pod kontem posiadania przez tytuł wykonawczy wszystkich elementów wymienionych w art. 27 u.p.e.a. W ocenie organu tytuł wykonawczy został prawidłowo wystawiony przez wierzyciela co skutkowało zaopatrzeniem go przez organ egzekucyjny w klauzulę wykonalności i skierowaniu go do egzekucji administracyjnej. Pismem z dnia 3 kwietnia 2019 r. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora IAS z dnia 1 marca 2019 r. W uzasadnieniu Skarżący wniósł o uchylenie pkt. 1 i 2 postanowienia z uwagi na błędną ocenę podniesionych zarzutów oraz rażące naruszenie przepisów prawa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c) p.p.s.a.). Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przenosząc określone w przepisach p.p.s.a kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie z dnia 1 marca 2019 r., którym Dyrektor IAS uchylił postanowienie Naczelnika US z dnia 11 stycznia 2019 r. w części dotyczącej rozpatrzenia zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki, które stanowią podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. I tak, zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6)niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27. Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9, 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Zgodnie natomiast z art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Z przywołanej regulacji wynika, że istotnym elementem omawianej procedury jest uzyskanie przez organ egzekucyjny stanowiska wierzyciela, który musi być powiadomiony o złożeniu zarzutów przez zobowiązanego. Stanowisko wierzyciela, w przypadku gdy zarzuty są oparte na przesłankach określonych w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a, jest wiążące dla organu egzekucyjnego, co oznacza, że organ ten nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. Należy podkreślić, iż funkcją zarzutów wnoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 u.p.e.a jest doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym, odnoszącego się bezpośrednio do zakresu obowiązków zobowiązanego. Zadaniem organu egzekucyjnego jest wyłącznie stosowanie przymusu egzekucyjnego w celu doprowadzenia do wykonania obowiązku ustalonego przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. W odniesieniu do przyczyn związania organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela, podkreślenia wymaga, że regulacja taka nie występuje w przypadku innych środków prawnych. W orzecznictwie wskazuje się, że wyjaśnienie tej kwestii znajduje się w unormowaniu zawartym w art. 29 § 1 in fine u.p.e.a. Przepis ten stanowi, że organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Obie normy prawne ustanawiają wyraźną granicę między postępowaniem rozpoznawczym, a egzekucyjnym oraz zakreślają granice uprawnień organów egzekucyjnych. Relacja między unormowaniem zawartym w art. 29 § 1 u.p.e.a. a podstawami zarzutów określonymi w art. 33 §1 pkt 1-5 u.p.e.a. sprawia więc, że organ egzekucyjny zobowiązany jest nie uwzględnić zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, gdy wierzyciel, zajmując merytoryczne stanowisko, nie potwierdzi zasadności stawianych przez zobowiązanego zarzutów (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2016 r. sygn. akt II FSK 1135/14, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy również zwrócić uwagę, że rozpoznając zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów, organ odwoławczy również jest związany stanowiskiem wierzyciela. Uprawnienie organu sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną (art. 23 § 2 u.p.e.a.) nie stwarza podstawy do kontroli przez egzekucyjny organ odwoławczy (organ nadzorujący) stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2004 r., sygn. akt FW 4/04, LEX nr 160593; wyroki NSA z dnia 17 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 333/08, LEX nr 512828 i z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1480/05, LEX nr 289067). W ocenie Sądu, Dyrektor IAS trafnie stwierdził, że Naczelnik US w niewłaściwym zakresie rozpatrzył złożone zarzuty. Wyjaśnić należy, że w piśmie z dnia 25 maja 2018 r. zatytułowanym "zarzuty na tytuł wykonawczy z dnia 19.03.2018 r." Skarżący poniósł zarzut nieistnienia obowiązku, a także zarzut niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Tymczasem organ pierwszej instancji w postanowieniu z dnia 11 stycznia 2019 r. dodatkowo rozpatrzył zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej określony w art. 33 § 1 pkt. 6 u.p.e.a. Zasadnie Dyrektor IAS – w ocenie Sądu – przyjął, że Naczelnik US nie miał uprawnienia do rozszerzającej interpretacji wniesionych przez Skarżącego zarzutów, bowiem we wskazanym piśmie z dnia 25 maja 2018 r. Skarżący takiego zarzutu nie podniósł. Tym samym organ drugiej instancji zasadnie uchylił zażalone postanowienie Naczelnika US co do rozpoznanego przez organ pierwszej instancji zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej i umorzył postępowanie w tym zakresie. Podstawą takiego działania był prawidłowo zastosowany w realiach sprawy rozpoznawanej art. 138 § 1 pkt 2 kpa, w myśl którego organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części (odpowiednio postanowienie). Wyjaśnić należy, że powołany przepis ma odpowiednie zastosowanie w niniejszym postępowaniu na mocy art. 18 u.p.e.a. Odnośnie podniesionych przez Skarżącego zarzutów związanych z prowadzoną egzekucją z uwagi na brak istnienia obowiązku i niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Sąd uznał, że trafnie Dyrektor IAS uznał, że nie mogą one zostać uznane za zasadne. Sąd stwierdził, że odnośnie zgłoszonego zarzutu nieistnienia obowiązku z art. 33 § 1 pkt. 1 u.p.e.a. Dyrektor IAS prawidłowo skonstatował, że Naczelnik US był związany ostatecznym stanowiskiem wierzyciela, wynikającym z postanowienia SKO z dnia 8 sierpnia 2018 r., którym uchylono orzeczenie organu pierwszej instancji i orzeczono o uznaniu zarzutu za nieuzasadniony. Jak wskazało w postanowieniu SKO zarzut nieistnienia obowiązku nie zasługuje na uwzględnienie. Zarząd Dróg Powiatowych wydał decyzję ustalającą wysokość opłaty za zajęcie pasa drogowego. Decyzja ta zyskała przymiot ostateczności i prawomocności, a obowiązek ponoszenia opłaty nie wygasł, nie został umorzony ani przedawniony. Tym samym, zdaniem Sądu, obowiązek istnieje, a sformułowany zarzut w tym zakresie jest niezasadny. Sąd uznał za uprawniony wniosek, że organ egzekucyjny jak również Dyrektor IAS nie jest uprawniony do prowadzenia odrębnego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie podstaw do uwzględnienia zarzutu i do podważenia w tym trybie stanowiska wierzyciela. Organ egzekucyjny nie może wnikać w merytoryczną zasadność stwierdzenia obowiązku będącego przedmiotem egzekucji, skoro w tym zakresie sprawa może być przedmiotem analizy w odrębnym postępowaniu. W ocenie Sądu, zobowiązany, który w drodze przysługujących mu odrębnych środków prawnych nie zdołał podważyć wiążącej organy egzekucyjne merytorycznej oceny wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów egzekucyjnych, nie może żądać ponownej kontroli wypowiedzi wierzyciela w ramach postępowania w przedmiocie postanowienia organu egzekucyjnego o odmowie uwzględnienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Prawomocne postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela wyklucza rozważanie zasadności zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a. w sprawie dotyczącej postanowienia organu egzekucyjnego. W ocenie Sądu, na uwzględnienie nie mógł również zasługiwać zgłoszony przez Skarżącego zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., tj. niespełniania przez wskazany tytuł wykonawczy wymogów formalnych określonych w art. 27 u.p.e.a. – o czym organy prawidłowo orzekły. Zgodnie z przepisami art. 26 § 5 pkt 1 i art. 32 u.p.e.a., wszczęcie egzekucji następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Tytuł wykonawczy musi spełniać wymogi określone w art. 27 § 1 u.p.e.a. i być sporządzony według ustalonego wzoru, jak stanowi z kolei art. 26 § 1 u.p.e.a. Zasadnie Dyrektor IAS podkreślił, że zgodnie z orzecznictwem sądowym "brak chociażby jednego z elementów (wskazanych w art. 27 u.p.e.a.) powoduje niedopuszczalność egzekucji" (wyrok NSA z dnia 6 maja 1998 r. II SA/Sz 1477/97 niepubl.). Tytuł wykonawczy jest zatem dokumentem urzędowym, który musi spełniać rygorystycznie określone wymogi treściowe, ponieważ warunkuje wszczęcie egzekucji. Organ egzekucyjny w powyższej sprawie zbadał dopuszczalność egzekucji administracyjnej pod kontem posiadania przez tytuł wykonawczy wszystkich elementów wymienionych w art. 27 u.p.e.a. W ocenie Sądu, organ odwoławczy trafnie uznał, że wskazany tytuł wykonawczy został prawidłowo wystawiony przez wierzyciela; został właściwie podpisany przez osobę do tego upoważnioną, co skutkowało zaopatrzeniem go przez organ egzekucyjny w klauzulę wykonalności i skierowaniu do egzekucji administracyjnej. Wobec powyższego stwierdzić należy, że zasadnie organ uznał, iż badany tytuł wykonawczy zawiera wszystkie wskazane w art. 27 § 1 u.p.e.a. elementy. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, w tym ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz Kodeksu postępowania administracyjnego i zawiera rozstrzygnięcie wszystkich kwestii poruszonych w zażaleniu. Zaskarżone postanowienie zawiera ponadto wszystkie elementy postanowienia wymienione w art. 124 § 1 i § 2 kpa, w tym zarówno uzasadnienie prawne jak i faktyczne. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę jako nieuzasadnioną oddalił.