I SA/Gd 919/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 6 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 8 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2010 roku postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 19 maja 2017 r. J. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 8 marca 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o odrzucenie skargi, podnosząc okoliczność uchybienia terminu do wniesienia skargi. Zdaniem organu odwoławczego, doręczenie przedmiotowej decyzji nastąpiło w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017r. poz. 201 ze zm., zwanej dalej "O.p.") w dniu 27 marca 2017 r. Zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 26 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), dalej w skrócie zwanej "P.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, zgodnie zaś z art. 54 § 1 P.p.s.a. wnosi się ją za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z przepisów tych wynika, iż przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność, tj. zachowanie terminu do jej wniesienia. Negatywny wynik tych ustaleń skutkuje odrzuceniem skargi, co oznacza, iż skarga nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu. W niniejszej sprawie istota problemu związanego z dopuszczalnością skargi wiąże się z ustaleniem daty skutecznego doręczenia przez organ zaskarżonej decyzji oraz zachowaniem przez skarżącego terminu do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 150 § 1 pkt 1 O.p. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 150 § 2 O.p.). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 150 § 3 O.p.). W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 4 O.p.). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, zaskarżona decyzja została nadana na adres pełnomocnika podatnika w dniu 9 marca 2017 r. Następnie w dniu 13 marca 2017 r. oraz w dniu 21 marca 2017 r. przesyłka była awizowana. Czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 150 § 1 pkt 1 O.p. upłynął w dniu 27 marca 2017 r. Po upływie ww. terminu korespondencja podlegała zwrotowi do nadawcy, co miało miejsce w dniu 28 marca 2017 r. Skoro zatem pełnomocnik strony skarżącej nie odebrał przesyłki, to należało uznać ją za doręczoną z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od daty pierwszego awiza, tj. z dniem 27 marca 2017r. Oznacza to, że trzydziestodniowy termin do wniesienia upływał w dniu 26 kwietnia 2017 r. Natomiast skarżący wniósł skargę w dniu 19 maja 2017 r., a więc po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Końcowo, zauważyć należy, że bez znaczenia dla zachowania terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie była okoliczność późniejszego wydania kserokopii zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi podatnika. Mając powyższe na uwadze, stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.