I SA/Gd 92/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Gorzeń Sędziowie NSA Elżbieta Rischka NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.) Protokolant Beata Jarecka po rozpoznaniu w dniu 28 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. – w likwidacji z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 340,00 (słownie: trzysta czterdzieści 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. I SA/Gd 92/05 U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2002 r. Nr [...] Izba Skarbowa odmówiła przywrócenia "A" Spółka z o.o. (w likwidacji) w K. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej z dnia [...] dotyczącej podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 1998 r. określającej zaległość podatkową, odsetki i ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe. Na powyższe postanowienie organu odwoławczego pełnomocnik strony wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnioskując o jego uchylenie, jako niezgodnego z prawem wobec naruszenia art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku wyrokiem z dnia 17 grudnia 2003 r. sygn. akt I SA/Gd 1023/02 uchylił zaskarżone postanowienie uznając zasadność wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Dyrektor Izby Skarbowej, po otrzymaniu wspomnianego orzeczenia przeprowadził ponowne postępowanie w sprawie złożonego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i postanowieniem z dnia [...] Nr [...] kolejny raz odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji podatkowej Inspektora Kontroli Skarbowej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, iż Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu swoim nie odniósł się do kwestii bytności pełnomocnika w okresie choroby w Urzędzie Kontroli Skarbowej. Ponadto stwierdził, opierając się na zgromadzonym dodatkowo w sprawie materiale dowodowym, iż w okresie objętym zaświadczeniami o niezdolności do pracy pełnomocnik Spółki prowadziła czynności związane z funkcjonowaniem jej kancelarii prawniczej, które szczegółowo organ opisał w uzasadnieniu postanowienia. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Skarbowej pełnomocnik strony skarżącej wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnioskując o jego uchylenie i przywrócenie terminu do złożenia odwołania od wskazanej na wstępie decyzji wymiarowej, a także o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przypisanych. Wnioskując powyższe pełnomocnik strony skarżącej zarzuciła organowi odwoławczemu, iż ocena warunku przewidzianego w art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej jest nierzetelna. Podniosła między innymi, iż choroba, której uległa w czasie, gdy biegł termin do zaskarżenia decyzji pierwszoinstancyjnej uniemożliwiła jej wykonywanie jakiejkolwiek pracy, a czynności które wykazał organ jako wykonane w tym czasie były czynnościami rutynowymi i nie wymagającymi żadnej szczegółowej pracy, a na pewno nie takiej jakiej wymaga sporządzenie środka zaskarżenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić, jakkolwiek z innych przyczyn aniżeli wskazanych w skardze. Rozstrzygającym w sprawie jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2003 r. sygn. akt I SA/Gd 1023/02, którym Sąd uchylił postanowienie Izby Skarbowej z dnia 4 kwietnia 2002 r. odmawiającego stronie skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd wyraźnie uznał wniosek pełnomocnika o przywrócenie terminu do dokonania przedmiotowej czynności prawnej za zasadny i z tej przyczyny uchylił zaskarżone postanowienie. Nie było zatem żadnych podstaw, aby w sprawie podejmować ponownie postępowanie i ponownie orzekać co do zasadności wniosku. Należy zauważyć, iż w sprawie nie wystąpiły żadne okoliczności, które uzasadniałyby przeprowadzenie dodatkowego postępowania. Postępowanie to przeprowadzono – jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia – w związku z brakiem akceptacji orzeczenia NSA, w którym – jak stwierdził organ – Sąd nie rozważył wszystkich istotnych okoliczności badanej sprawy. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, iż przedmiotowy wyrok wydany został na podstawie ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.), której przepis art. 30 stanowił, że "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia". Aktualnie odpowiednikiem tego przepisu jest art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Natomiast przepis art. 99 ustawy również z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) stanowi, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r., z zastrzeżeniem art. 100, wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Tak więc, w świetle tej ostatniej z przywołanych regulacji prawnych Sąd orzekający w rozważanej sprawie jest związany oceną prawną wyrażoną w wyroku NSA z dnia 17 grudnia 2003 r. sygn. akt I SA/Gd 1023/02. Wyrok ten jest prawomocny i ustalony nim ład prawny nie może być destabilizowany z tej przyczyny, iż organ się z nim nie zgadza. Ta okoliczność mogła stanowić podstawę do wniesienia rewizji nadzwyczajnej, o co organ nie wystąpił, a nie będąc uprawnionym dokonał ponownego rozstrzygnięcia sprawy. Polemika z prawomocnym orzeczeniem Sądu jest prawnie niedopuszczalna. Z tych przyczyn skład orzekający w sprawie uznał, iż zaskarżone postanowienie uchybia prawu, w szczególności regulacji ustanowionej w art. 99 cyt. ustawy – Przepisy wprowadzające (...) i w związku z tym podlega uchyleniu na mocy art. 145 § 1 pkt 1 przywołanej wcześniej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 tej ustawy. Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia, do którego obliguje przepis art. 152 cyt. ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi na charakter zaskarżonego aktu prawnego.