I SA/Gd 92/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B.R. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 lutego 2011 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za listopad 2009 r. postanawia przywrócić termin do wniesienia skargi Decyzją z dnia 17 lutego 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 22 listopada 2010 r. odmawiającą B. R. umorzenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług listopad 2009 r. w kwocie 5.115,70 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 309 zł. Doręczenie decyzji organu odwoławczego nastąpiło 1 marca 2011 r. Pismem z dnia 9 stycznia 2012 r. B. R. wniosła skargę na w/w decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 lutego 2011 r. zawierającą wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, a ponadto wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Jak wynika z akt sprawy, skarga wniesiona została bezpośrednio do tut. Sądu, dlatego też Sąd, zgodnie z właściwością przekazał ją organowi odwoławczemu, co miało miejsce w dniu 13 stycznia 2012 r. We wspólnym uzasadnieniu skargi i wniosku skarżąca powołała się na trudną sytuację i przekonanie o krzywdzącym charakterze decyzji. W dniu 9 maja 2012 r. ustanowiony dla skarżącej pełnomocnik z urzędu (postanowienie tut. Sąd z dnia 19 marca 2012 r., I SO/Gd 1/12) uzupełnił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, w którym podniósł, że B. R. jest osobą z orzeczonym znacznym stopniem niepełnosprawności, a w jej stanie psychicznym dominują zaburzenia nastroju typu depresyjnego ze stanami lękowymi. Skarżąca ma także trudności w koncentracji uwagi, zapomina, nie potrafi podejmować racjonalnych decyzji, a załączona opinia potwierdza, że jest ona osobą nieporadną nawet w zwykłych, codziennych czynnościach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 cyt. ustawy). Przepisy art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. stanowią zaś, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie, w przeciwnym razie wniosek podlega oddaleniu, bądź też – w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego – odrzuceniu przez Sąd. W przedmiotowej sprawie, jak wynika z analizy wniosku oraz załączonych do niego dokumentów, jako przyczynę uchybienia terminowi do wniesienia skargi wskazano chorobę skarżącej, która uniemożliwia jej należyte prowadzenie własnych spraw. W ocenie Sądu, podniesiona we wniosku okoliczność niewątpliwie wyczerpuje przedstawione powyżej przesłanki przywrócenia terminu, o których mowa w art. 87 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tzn. we właściwym terminie wystąpiono z wnioskiem o jego przywrócenie, uprawdopodobniono okoliczności wskazujące na brak winy, a jednocześnie dopełniono spóźnionej czynności, tj. wniesiono skargę. Należy podkreślić, że choroba na którą powołano się w uzasadnieniu uzupełnionego wniosku ma niewątpliwie charakter nieprzewidywalny i nie zawsze zależny od woli człowieka. Jest to również okoliczność niezawiniona przez stronę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt I GZ 173/11). Ze względu na jej ciągłość trudno wskazać konkretną chwilę, którą uznać należy za moment ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednakże, sam fakt sporządzenia skargi i przedmiotowego wniosku, przy tak dolegliwej chorobie na jaką cierpi skarżąca w ocenie Sądu uznać należy za spełniający ten wymóg. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.