I SA/Gd 924/06

Dnia 28 grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie opisu i oszacowania wartości nieruchomości postanawia: umorzyć postępowanie Postanowieniem z dnia [...] roku nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...] roku odmawiające uwzględnienia zarzutów T.J. w sprawie opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Pismem z dnia 5 października 2006 roku T.J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę, żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz zmiany postanowienia organu I instancji. W dniu 20 listopada 2006 roku do tut. Sądu wpłynęło pismo Dyrektora Izby Skarbowej z wnioskiem o umorzenie postępowania z uwagi na wydanie przez organ odwoławczy w dniu [...] roku postanowienia nr [...] ([...]) uwzględniającego w całości skargę T.J. i uchylającego postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] roku oraz postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] roku. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że z uwagi na znaczny upływ czasu pomiędzy dokonaniem w dniu 7 września 2004 roku wyceny wartości nieruchomości wchodzących w skład majątku T.J., położonych w gminie [...], a sporządzeniem w dniu 26 maja 2006 roku protokołu ich opisu i oszacowania, a także w związku ze wzrostową tendencją cen rynkowych gruntów rolnych w granicach gmin [...], [...] oraz [...], koniecznym jest dokonanie ponownego określenia wartości tych nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku, nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Ratio legis takiego unormowania jest umożliwienie organowi administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania lub braku działania bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę ich zgodności z prawem. Konstrukcja taka nie powinna przy tym naruszać praw skarżącej strony, skoro uwzględnienie skargi oznacza skorygowanie zaskarżonego działania lub bezczynności wyłącznie w kierunku pożądanym przez skarżącego i w całości powinno być zgodne z żądaniem zawartym w skardze. Sąd zważył, iż w niniejszej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] roku nr [...] ([...]) uwzględnił w całości skargę T.J. i uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] roku oraz postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] roku. Przy czym, jak nakazuje przepis art. 54 § 3 p.p.s.a., postanowienie powyższe zostało wydane do dnia rozpoczęcia rozprawy. W tym miejscu należy zaznaczyć, że Sąd w całości podziela stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej wyrażone w postanowieniu z dnia [...] roku, iż skoro pomiędzy dokonaniem wyceny wartości nieruchomości w dniu 7 września 2004 roku a sporządzeniem protokołu ich opisu i oszacowania w dniu 26 maja 2006 roku nastąpił znaczny upływ czasu, jednocześnie zaś od 2005 roku zauważalny jest wyraźny, stały wzrost cen rynkowych nieruchomości rolnych położonych w granicach gminy [...] w miejscowości [...], gminy [...] w miejscowościach [...], [...] i [...] oraz w granicach gminy [...], to koniecznym jest dokonanie aktualnej wyceny nieruchomości wchodzących w skład majątku T.J. Podkreślić trzeba, że skoro rozstrzygnięcie autokontrole organu podatkowego z dnia [...] roku spełnia przesłanki wskazane w art. 54 § 3 p.p.s.a., to powoduje, że postępowanie sądowe w niniejszej sprawie staje się bezprzedmiotowe i na mocy art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należy je umorzyć. Wskazać bowiem należy, iż kontrolowana przez sąd działalność administracji publicznej to zarówno zaskarżone rozstrzygnięcie (decyzja) organu administracyjnego, jak i postępowanie administracyjne poprzedzające jej wydanie. Jeżeli zatem przedmiot sądowej kontroli - zaskarżona decyzja (lub postanowienie) - została uchylona i zastąpiona nową decyzją (lub postanowieniem), to postępowanie sądowe w sprawie ze skargi na tę decyzję (lub postanowienie) stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.. Sąd rozstrzyga, co prawda, w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd może też, na podstawie art. 135 p.p.s.a. objąć swoim rozstrzygnięciem inne akty i czynności podjęte w granicach danej sprawy. Niemniej jednak postępowanie sądowe dotyczy zaskarżonej decyzji (lub postanowienia). Wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia przez organ sprawia, że Sąd zostaje pozbawiony przedmiotu kontroli, mimo, że sprawa w sensie materialnoprawnym dalej istnieje. Sprawa nie staje się więc bezprzedmiotowa, natomiast bezprzedmiotowe staje się postępowanie sądowe, dotyczące zaskarżonej decyzji (lub postanowienia). Przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. uznaje zaś za przesłankę umorzenia postępowania sądowego bezprzedmiotowość tego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2005 roku, sygn. akt I GSK 156/2005). Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.