I SA/Gd 926/11

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 28 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r. postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 23 września 2011 r. (data stempla pocztowego) J. K. zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na wezwanie referendarza sądowego (odpisów zeznań podatkowych wnioskodawcy i jego małżonki za 2010 r., zaświadczenia od pracodawcy wnioskodawcy z dnia 11 października 2011 r., ewidencji przychodu za miesiące od lipca do sierpnia br., wyciągu z rachunku bankowego małżonki wnioskodawcy za okres od 1 lipca 2011 r. do 30 września 2011 r., umowy o kredyt na zakup domu, faktur za energię elektryczną, wodę i odprowadzanie ścieków, umowy majątkowej małżeńskiej z dnia 20 czerwca 2008 r. oraz dodatkowych oświadczeń wnioskodawcy i jego małżonki z dnia 11 października 2011 r.) ustalono, że wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z małżonką, z którą mają na utrzymaniu małoletnie dziecko. Wnioskodawca osiąga dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości 1.386 zł brutto, zaś jego małżonka prowadzi działalność gospodarczą opodatkowaną ryczałtem, z której przychody za lipiec br. wyniosły 414,75 zł, za sierpień br. 473,80 zł, zaś za wrzesień br. 359,32 zł, ponadto otrzymuje świadczenia rodzinne – z tego tytułu w okresie od 1 lipca br. do 30 września br. przekazano na jej konto bankowe łącznie kwotę 373 zł. Wnioskodawca ani jego małżonka nie posiadają oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, ich jedyny majątek stanowi udział w wysokości 1/4 w domu o powierzchni 140 m2 zakupionym na kredyt udzielonym małżonkom oraz dwóm innym osobom przez bank na okres od 29 marca 2005 r. do 29 marca 2023 r. Z tego tytułu nieruchomość ta jest obciążona hipoteką kaucyjną do sumy 400.000 zł. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, uznano, iż wnioskodawca wykazał, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia bez uszczerbku koniecznego utrzymania kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w tym wpisu od skargi w kwocie 1.592 zł. Za taką oceną przemawia wysokość łącznych dochodów osiąganych przez małżonków, które przeznaczone są na potrzeby trzyosobowej rodziny, oraz nieposiadanie oszczędności. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.