I SA/Gd 928/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Gdańsku sprawy ze skargi M. A. na interpretację Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 15 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia 1. odrzucić skargę, 2. nakazać zwrócić M. A. ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 200 (dwieście) zł. Przedmiotem skargi M. A. jest interpretacja indywidualna Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 15 lutego 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że strona wniosła skargę z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie jej wymagań formalnych, w tym zachowania ustawowego terminu do wniesienia skargi, przewidzianego w art. 53 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a.". Zgodnie bowiem art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Jak stanowi art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl § 2 wskazanego przepisu, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i § 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Przy czym, zgodnie z brzmieniem art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia ze skargą na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, a zatem skargą na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Jak wynika z wyżej przywołanych przepisów do skargi składanej na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie zastosowanie znajduje art. 53 § 2 p.p.s.a., który wprowadza dwa terminy wniesienia skargi. Pierwszy unormowany przypadek dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie. Wtedy termin ten wynosi trzydzieści dni i liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie. Z drugim przypadkiem mamy do czynienia w sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, wówczas termin do wniesienia skargi, wynosi sześćdziesiąt dni i liczy się od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Strona skarżąca wezwała organ wydający interpretację do usunięcia naruszenia prawa. Odpowiedź organu na przedmiotowe wezwanie została doręczona stronie w dniu 31 marca 2017 r. W tej sytuacji strona miała trzydzieści dni na wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Termin ten kończył swój bieg w dniu 2 maja 2017 r., a strona skarżąca nadała przesyłkę zawierającą skargę w dniu 8 maja 2017 r. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie skarga została wniesiona z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd orzekł o odrzuceniu skargi. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 200 zł orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.