I SA/Gd 929/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 19 lipca 2024 r. nr SKO Gd/1726/24 w przedmiocie uzupełnienia decyzji postanawia: odrzucić skargę. E. S., dalej jako "Skarżąca", reprezentowana przez B. S., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 19 lipca 2024 r. nr SKO Gd/1726/24 w przedmiocie uzupełnienia decyzji Burmistrza Miasta Malborka z dnia 10 grudnia 2022 r. Zaskarżone postanowienie zostało doręczone dnia 8 sierpnia 2024 r. Skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 30 października 2024 r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 listopada 2024 r., pełnomocnik Skarżącej został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od ww. skargi w kwocie 100 zł, złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej "p.p.s.a.") oraz podania numeru PESEL strony wnoszącej pismo, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę zawierającą ww. wezwanie doręczono w dniu 29 listopada 2024 r. Pismem z dnia 6 grudnia 2024 r. (data stempla pocztowego) J. S. podał numer PESEL Skarżącej, przedłożył pełnomocnictwo do reprezentowania Skarżącej oraz złożył oświadczenie o cofnięciu skargi. Jak wynika z notatki urzędowej Oddziału Finansowo-Budżetowego tut. Sądu z dnia 16 grudnia 2024 r. w okresie od dnia 19 lipca 2024 r. do dnia 13 grudnia 2024 r. nie uiszczono wpisu w wysokości 100 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a., od pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji (w niniejszej sprawie skargi), pobiera się opłatę sądową w postaci wpisu stosunkowego lub stałego. Natomiast stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Powyższa regulacja stanowi, iż opłacenie skargi w terminie i w kwocie wskazanej przez sąd stanowi istotny jej element, którego brak uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. W niniejszej sprawie, pełnomocnik Skarżącego został wezwany do uiszczenia należnego wpisu od skargi oraz pouczony o skutkach niezastosowania się do tego wezwania. Przesyłka, zawierająca powyższe wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, została doręczona w dniu 29 listopada 2024 r. W związku z powyższym, zakreślony siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upływał z dniem 6 grudnia 2024 r. W tak określonym terminie wpis sądowy nie został uiszczony, a zatem termin ten upłynął bezskutecznie w dniu 6 grudnia 2024 r. Powyższe jednoznacznie potwierdza notatka urzędowa Oddziału Finansowo-Budżetowego tut. Sądu z dnia 16 grudnia 2024 r. Tym samym ziściła się przesłanka do odrzucenia skargi. Ponadto, Sąd wskazuje, że zgodnie z treścią art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Zaskarżone postanowienie zostało doręczone dnia 8 sierpnia 2024 r., a skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 30 października 2024 r., a zatem z przekroczeniem 30-dniowego terminu. Powyższe skutkuje ziszczeniem się przesłanki do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Kolejno Sąd wskazuje, iż ziściła się również określona w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przesłanka odrzucenia skargi. Zgodnie z tym przepisem sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 34 p.p.s.a. w toku postępowania sądowoadministracyjnego strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Zgodnie z art. 35 § 1 p.p.s.a., pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa (art. 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a.). Niedołączenie do wniesionej skargi dokumentu potwierdzającego umocowanie danej osoby do występowania w charakterze pełnomocnika jest brakiem formalnym, który uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Niedochowanie wskazanego wyżej wymogu stanowi z kolei brak formalny skargi, do którego uzupełnienia w terminie 7 dni wzywa stronę przewodniczący (art. 49 § 1 p.p.s.a.), pod rygorem odrzucenia skargi. W niniejszej sprawie wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarga na postanowienie SKO w Gdańsku z dnia 19 lipca 2024 r. została podpisana przez B. S., który w części oznaczenia stron postępowania podał, że reprezentuje m.in. E. S.. Do skargi nie zostało dołączone pełnomocnictwo, wymagane przez przepis art. 37 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji powyższego, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pismem z dnia 22 listopada 2024 r. B. S., jako pełnomocnik E. S. został m.in. wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 p.p.s.a. Jednocześnie pouczono go, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania spowoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przesyłkę zawierającą powyższe wezwanie doręczono w dniu 29 listopada 2024 r. Odpowiedzi na powyższe udzielił J. S., który do pisma nadanego w dniu 6 grudnia 2024 r. (w placówce pocztowej) dołączył pełnomocnictwo, które zostało mu udzielone w dniu 5 grudnia 2024 r. przez J. S., E. S. oraz B. S. do reprezentowania ich m.in. w niniejszej sprawie. W tych okolicznościach należało stwierdzić, iż brak formalny skargi nie został uzupełniony w kwestii wykazania uprawnienia do wniesienia skargi przez B. S. w imieniu E. S.. Skarga skierowana do tut. Sądu została podpisana przez B. S. reprezentującego E. S.. Z kolei, w odpowiedzi na wezwanie Sądu przedłożono pełnomocnictwo do reprezentowania w niniejszej sprawie udzielone innej osobie – J. S.. W związku z tym stwierdzenia wymagało, że pełnomocnik – B. S. wnoszący skargę w imieniu E. S. nie uzupełnił braków formalnych i nie przedłożył pełnomocnictwa uprawniającego do wniesienia skargi w imieniu Skarżącej. Mając na uwadze ww. stan faktyczny i prawny, Sąd na mocy art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Na marginesie Sąd wskazuje, że cofnąć można jedynie skargę skutecznie wniesioną, a więc wolną od braków formalnych i fiskalnych. Innymi słowy, badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca z uwagi na nieuzupełnienie przez stronę skarżącą braków formalnych i fiskalnych skargi.