I SA/Gd 933/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania i odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. M. G. wnioskiem z dnia 15 października 2007 r. (data stempla pocztowego) wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dołączonych dokumentów, Sąd ustalił, że pozostaje on we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną oraz małoletnią córką, źródłem utrzymania rodziny jest wypłacana wnioskodawcy renta z tytułu częściowej niezdolności do pracy w kwocie 542,21 zł netto miesięcznie (dowód: odpis decyzji ZUS z dnia 25 kwietnia 2007 r.) oraz przyznany żonie skarżącego na okres od 1 września 2007 r. do 31 sierpnia 2008 r. zasiłek rodzinny w wysokości 48 zł miesięcznie (dowód: odpis decyzji Burmistrza z dnia 17 września 2007 r.), poza mieszkaniem komunalnym o powierzchni 40,5 m2 oraz samochodem osobowym marki Opel Astra, rok produkcji 1992 o wartości około 3 000 zł małżonkowie nie posiadają innego majątku, w tym oszczędności nieruchomości, przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro. Z przedłożonych zaświadczeń z powiatowego urzędu pracy wynika, że oboje małżonkowie zarejestrowani są w urzędzie pracy – żona skarżącego od dnia 21 lutego 2007 r. jako osoba bezrobotna, zaś skarżący od dnia 22 lutego 2006 r. jako osoba poszukująca pracy. Nadto, wnioskodawcy przyznany został dodatek mieszkaniowy na okres od 1 października 2007 r. do 31 marca 2008 r. w kwocie 177,91 zł miesięcznie (dowód: decyzja Burmistrza z dnia 28 września 2007 r.). W uzasadnieniu skarżący podniósł, że żona jest w szóstym miesiącu ciąży. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że skarżący wykazał, iż nie ma możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów niniejszego postępowania. Za taką oceną przemawia w szczególności wysokość miesięcznych dochodów rodziny, które wraz z dodatkiem mieszkaniowym wynoszą 768,12 zł oraz brak zasobów finansowych. Aktualna sytuacja finansowa skarżącego i jego rodziny nie budzi wątpliwości, została potwierdzona dokumentami źródłowymi. Z tych względów Sąd, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.