I SA/Gd 940/11

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 r. postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 27 grudnia 2011 r. (data stempla pocztowego), skarżący M. P. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach z dnia 27 grudnia 2011 r. oraz dowodów przedłożonych przez niego do sprawy o sygn. akt I SA/Gd 742/10 (oświadczeń wnioskodawcy i jego matki z dnia 1 września 2011 r., odpisów zeznania podatkowego za 2010 r. – PIT-36, deklaracji VAT-7K za luty 2011 r., wyciągów z podatkowej księgi przychodów i rozchodów za okres od kwietnia do czerwca 2011 r., umowy użyczenia lokalu użytkowego z dnia 26 października 2009 r., zaświadczenia z dnia 1 października 2009 r. o numerze identyfikacyjnym REGON, polecenia przelewu świadczenia rentowego z dnia 9 sierpnia 2011 r., zaświadczenia z urzędu pracy z dnia 26 sierpnia 2011 r. oraz dowodów obrazujących wysokość opłat za media i zakup leków) ustalono, że wnioskodawca od dnia 3 lipca 2009 r. jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, nie uzyskuje żadnych dochodów, prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką, na której utrzymaniu pozostaje. Matka wnioskodawcy otrzymuje świadczenie rentowe w wysokości 2.274,24 zł netto i prowadzi działalność gospodarczą, która zgodnie z przedłożonymi dokumentami księgowymi nie przynosi jej dochodów. Wnioskodawca ani jego matka nie posiadają oszczędności, papierów wartościowych, przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, nie są na nich zarejestrowane żadne pojazdy mechaniczne. Zgodnie z przedłożonym oświadczeniem wnioskodawcy z dnia 27 grudnia 2011 r. aktualnie jego majątek stanowi udział w domu o powierzchni 150 m2 oraz nieruchomość rolna o powierzchni 0.51 ha. Z uwagi na problemy zdrowotne wnioskodawca zażywa leki, na które średnio wydatkuje kwotę około 88 zł miesięcznie. Biorąc pod uwagę ustalone okoliczności faktyczne, w tym w szczególności nieuzyskiwanie dochodów przez wnioskodawcę, jak również wysokość dochodów jego matki, przeznaczonych na potrzeby dwóch osób, oraz brak jakichkolwiek zasobów pieniężnych, uznano, iż wnioskodawca wykazał, że nie ma obecnie realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Z tych względów uznano, że wnioskodawca spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak sentencji postanowienia.