I SA/Gd 940/14

Dnia 29 września 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 29 września 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec, lipiec i sierpień 2010 roku p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Decyzją z dnia 17 kwietnia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie określenia K. Ś. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec, lipiec i sierpień 2010 roku. Decyzja organu odwoławczego została przesłana J. K., na adres wskazany w kopii pełnomocnictwa z dnia 11 maja 2010 roku. Wobec nie podjęcia przesyłki przez J. K., w ustawowym 14 dniowym terminie, decyzja została przez Dyrektora Izby Skarbowej uznana za doręczoną w trybie art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 j.t.) - dalej w skrócie zwana Ordynacją podatkową, z dniem 6 maja 2014 r. Na powyższą decyzję, przesyłką nadaną w dniu 7 lipca 2014 r. K. Ś. wniosła skargę do sądu. W uzasadnieniu skargi wskazała, że organ odwoławczy błędnie przyjął, na podstawie kserokopii pełnomocnictwa i kserokopii notarialnego poświadczenia podpisu, że J. K. był pełnomocnikiem umocowanym do działania w jej imieniu w postępowaniu odwoławczym. Skarżąca wskazała, że J. K. był przez nią upoważniony jedynie do przejrzenia akt sprawy, co też uczynił stawiając się w siedzibie Izby Skarbowej w dniu 3 kwietnia 2014 r. W związku z powyższym strona uznała, że doręczenie przez organ odwoławczy decyzji na adres J. K. było wadliwe, albowiem przesyłka została przesłana na adres osoby, która nie była skutecznie umocowana do jej reprezentowania w postępowaniu przed Dyrektorem Izby Skarbowej. Jednocześnie w skardze strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazując, że o wydaniu decyzji dowiedziała się dopiero w dniu 1 lipca 2014 r. kiedy to J. K. odebrał skierowane do niej upomnienia, wzywające do zapłaty należności podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie zwanej p.p.s.a. Sąd administracyjny rozpoznając sprawę ze skargi na decyzję administracyjną w pierwszej kolejności zobowiązany jest badać między innymi, czy został dochowany termin wskazany w art. 53 § 1 powołanej ustawy. Zgodnie z powołanym przepisem skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie fakt doręczenia decyzji administracyjnej skutkuje tym, że wchodzi ona do obrotu prawnego. Trzydziestodniowy termin rozpoczyna bieg od dnia doręczenia rozstrzygnięcia stronie skarżącej. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że do akt administracyjnych, w dniu 3 kwietnia 2014 r. J. K., w związku z przystąpieniem do czynności zaznajomienia się z aktami sprawy, złożył kserokopię pełnomocnictwa z dnia 11 maja 2010 roku wraz z kserokopią notarialnego poświadczenia podpisu. W dniu 17 kwietnia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej wydał decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie określenia K. Ś. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec, lipiec i sierpień 2010 roku. Powyższa decyzja została przesłana przez organ odwoławczy J. K., na adres wskazany w treści pełnomocnictwa z dnia 11 maja 2010 roku. Przesyłka zawierająca decyzję nie została odebrana przez adresata w ustawowym, czternastodniowym terminie a zatem, Dyrektor Izby Skarbowej uznał decyzję za doręczoną po upływie tego terminu tj. z dniem 6 maja 2014 r. Należy wskazać, że zgodnie z art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej, pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. W związku z takim brzmieniem przepisu stwierdzić należy, że za pełnomocnika umocowanego do działania w imieniu strony można uznać taką osobę, która wykazała swoje umocowanie za pomocą oryginalnego dokumentu pełnomocnictwa lub co najmniej za pomocą urzędowo poświadczonego odpisu. Nie wykazanie swojego umocowania w powyższy sposób nie pozwala uznać, że określona osoba działała w postępowaniu w charakterze pełnomocnika. W takim przypadku czynności postępowania winny być dokonywane wobec samej strony lub wobec innego pełnomocnika, jeśli strona takiego ustanowiła i o ile był on właściwie umocowany do działania w jej imieniu.. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy nieprawidłowo przyjął, że strona jest reprezentowana przez J. K., albowiem uczynił to na podstawie dokumentów będących jedynie kserokopią. W konsekwencji stwierdzić należy, że skierowanie przesyłki zawierającej decyzję do J. K., skutkuje uznaniem, iż została ona przesłana do osoby niewłaściwej. Nie zaistniał zatem skutek w postaci doręczenia decyzji samej stronie, co zwykle wiąże się z faktem doręczenia pism prawidłowo umocowanemu pełnomocnikowi. Nie można było zatem przyjąć, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została doręczona w trybie art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej. Decyzja ta, wobec doręczenia jej podmiotowi nieumocowanemu właściwie do działania w imieniu strony, nie weszła bowiem do obrotu prawnego. W związku z tym stwierdzić należy, że skarga w niniejszej sprawie została złożona przedwcześnie, co czyni ją niedopuszczalną i zwalnia Sąd od oceny zawartych w niej zarzutów jak również z konieczności rozpoznania wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wniosek taki mógłby zostać rozpoznany dopiero wówczas, gdyby decyzja została doręczona prawidłowo. Dopiero z tą chwilą Sąd byłby władny ocenić, czy wniosek strony został złożony w terminie i czy zachodzą przesłanki przywrócenia terminu. Podkreślenia wymaga jednocześnie, że organ odwoławczy obowiązany będzie dokonać prawidłowego doręczenia decyzji z dnia 17 kwietnia 2014 r., co otworzy dopiero stronie bieg 30-dniowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego od dnia prawidłowego doręczenia tej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, należało orzec jak w sentencji postanowienia.