I SA/Gd 941/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem złożonym w dniu 21 listopada 2014 r. na formularzu PPF, skarżąca E. P. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od kosztów sądowych, w tym opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku w kwocie 100 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na podstawie oświadczenia złożonego przez skarżącą o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, które referendarz sądowy uznał za wystarczające do oceny sytuacji finansowej skarżącej, ustalono, że nie posiada ona żadnego majątku, jedynym źródłem jej utrzymania jest emerytura w wysokości 1.910 zł brutto, z której opłaca czynsz najmu mieszkania oraz pokrywa koszty związane z leczeniem astmy i depresji. Nadto, z akt sprawy wynika, że względem majątku skarżącej prowadzona jest egzekucja, w toku której dokonano zajęcia rachunku bankowego skarżącej, przy czym bank poinformował organ egzekucyjny, że zajęcie nie może zostać zrealizowane z uwagi na niewykorzystanie kwoty wolnej od egzekucji. W tak ustalonym stanie faktycznym referendarz sądowy stwierdził, że skarżąca wykazała, że obecnie nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Sytuacja majątkowa, w jakiej znajduje się skarżąca jest trudna z uwagi na niskie dochody, z których dodatkowo ponosi ona koszty koniecznego leczenia. Wzięto także pod uwagę okoliczność, że skarżąca poza kosztami związanym z eksploatacją zajmowanego przez siebie lokalu (opłatami za energię elektryczną, gaz, ogrzewanie itp.) jest także zobowiązana do uiszczania czynszu najmu, co wynika wprost z uzasadnienia wniosku. W tej sytuacji przyjąć należało, że kwota osiąganych przez nią dochodów nie jest wystarczająca na zaspokojenie jej wszystkich koniecznych potrzeb życiowych. Z tych względów uznano, że skarżąca wykazała, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.