I SA/Gd 944/09

I SA/Gd 944/09 P O S T A N O W I E N I E Dnia 12 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi H. F. i J. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 12 października 2009r., Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie. I SA/Gd 944/09 UZASADNIENIE J. F. oraz H. F. złożyli skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 12 października 2009r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 13 lipca 2009r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z 6 października 2009r.; jednocześnie złożono skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z 19 lutego 2009r. odmawiające wyłączenia Wicedyrektora Izby Skarbowej D. J. od udziału w postępowaniu prowadzonym w sprawie z odwołania od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z 13 lipca 2009r. oraz wyznaczenia innego pracownika do tej sprawy oraz na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z 12 października 2009r. odmawiającego dołączenia do akt sprawy z odwołania J. F. od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z 13 lipca 2009r. dwunastu tomów akt sprawy, którymi "dysponowała pani E. S. po otrzymaniu ich z Ministerstwa Finansów, a które następnie w dniu 2 października 2008r. wysłała do Urzędu Skarbowego". Pismem z 23 marca 2010r. Skarżący J. F., będąc jednocześnie pełnomocnikiem H. F., złożył wniosek o cofnięcie skargi, stwierdzając, że strona skarżąca "odstępuje od rozstrzygania skargi" w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: I. Przyczyną umorzenia postępowania sądowego jest jego bezprzedmiotowość. W dyspozycji art. 161 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) wskazano na konkretne przykłady bezprzedmiotowości; jest nią między innymi cofnięcie skargi, przy czym cofnięcie skargi powoduje skutek w postaci umorzenia postępowania tylko wówczas, gdy nastąpi wszczęcie postępowania, a skarga poddana kontroli nie będzie zawierała braków formalnych (por. J. Kopalińska, Cofnięcie pozwu przed nadaniem mu prawidłowego biegu, PS 2003, nr 11-12, poz. 94). Sąd uznaje wycofanie skargi na decyzję administracyjną za niedopuszczalną, jeżeli w wyniku takiego wycofania, a w konsekwencji umorzenia postępowania przed sądem administracyjnym, pozostawałaby w obrocie prawnym decyzja dotknięta jedną z wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności. Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (por. wyr. NSA z dnia 10 lipca 1987 r., IV SA 337/87, ONSA 1987, nr 2, poz. 57). Z taką sytuacją w sprawie nie mamy do czynienia. II. Następstwem procesowym każdego cofnięcia skargi ze skutkiem prawnym jest umorzenie przez Sąd postępowania; zanim jednak Sąd umorzy postępowanie z tej przyczyny, obowiązany jest z urzędu poddać kontroli skuteczność cofnięcia skargi. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 60 p.p.s.a., jak już wskazano, sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, co w tej sprawie nie ma zastosowania. Czynności mające na celu obejście prawa (art. 58 k.c.) zawierają pozór zgodności z prawem; ich treść nie zawiera elementów wprost sprzecznych z ustawą, ale skutki, które wywołują i które objęte są zamiarem stron, naruszają zakazy lub nakazy ustawowe. (M. Safjan, Kodeks cywilny. Komentarz, pod red. K. Pietrzykowskiego, Warszawa 1997, tom 2, s. 153). Sąd uznaje wycofanie skargi na decyzję administracyjną za niedopuszczalne także wtedy, jeżeli w wyniku takiego wycofania i w konsekwencji umorzenia postępowania pozostawałaby w obrocie prawnym decyzja dotknięta jedną z wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności. Ustalenie, że cofnięcie nie zmierza do obejścia prawa i nie powodowałoby nieważności, nastąpiła w tej sprawie na podstawie całokształtu jej okoliczności (por. między innymi wyrok WSA w Warszawie z 13 grudnia 2007r. w sprawie III SA/Wa 773/07, wyrok WSA w Gdańsku z 27 maja 2008r. w sprawie I SA/Gd 649/07). Skarżący J. F. w imieniu swoim oraz w ramach udzielonego mu przez Skarżącą H. F. pełnomocnictwa (pełnomocnictwo zawarte w piśmie procesowym z 28 stycznia 2010r.) złożył wniosek cofający skargę w niniejszej sprawie. W związku z powyższym, na podstawie dyspozycji art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 60 p.p.s.a. i art. 161 § 2 p.p.s.a. należało wydać postanowienie o umorzeniu postępowania w sprawie. EK