I SA/Gd 945/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości postanawia przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. K. K. wnioskiem z dnia 18 października 2007 r., którego braki formalne poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF uzupełnione zostały w dniu 31 października 2007 r., zwróciła się o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie oraz o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącą oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych dokumentów (dodatkowego oświadczenia w przedmiocie zadłużenia wobec urzędu skarbowego, banków i innych podmiotów, wyciągów z rachunków bankowych za miesiące sierpień, wrzesień i październik 2007 r.) Sąd ustalił, że skarżąca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, źródłem jej utrzymania jest działalność gospodarcza opodatkowana w formie karty podatkowej (usługi fryzjerskie i kosmetyczne), miesięczny dochód z tego tytułu (po uwzględnieniu koniecznych obciążeń) wynosi 500 zł, jedyny majątek skarżącej stanowią mieszkanie o powierzchni 46 m2, które jest przedmiotem egzekucji oraz zakład fryzjerski, na prowadzenie którego zaciągnęła kredyt, nie posiada oszczędności oraz przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro. Skarżąca ma zadłużenie z tytułu opłat czynszowych w kwocie 2 000 zł, zaciągniętych kredytów bankowych na kwotę około 100 000 zł, a także zaległości w podatku od nieruchomości w kwocie 1 473,10 zł oraz wobec ZUS w wysokości 20 000 zł. Podała, że miesięczna rata spłaty kredytów wynosi 770 zł, niektórych zobowiązań z tego tytułu nie reguluje, stara się o zawarcie ugód z bankami. Biorąc pod uwagę powyższe dane Sąd uznał, że skarżąca wykazała, iż na dzień wydania niniejszego postępowania nie ma realnych możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Sytuacja finansowa skarżącej jest niewątpliwie trudna. Sąd przyjął za wiarygodne, iż po potrąceniu koniecznych stałych obciążeń związanych z utrzymaniem oraz spłatą zobowiązań skarżąca dysponuje kwotą 500 zł, która odpowiada wysokości wpisu należnego w niniejszej sprawie. Skarżący nie posiada także oszczędności. Tym samym stwierdzić należy, że spełnia ona ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tych względów Sąd, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.