I SA/Gd 945/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 3 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi "A" w Likwidacji na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2014-2017 postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Decyzją z dnia [...] 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy w sprawie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2014 – 2017 r. Ze zwrotnego poświadczenia odbioru wynika, że przesyłkę zawierającą ww. decyzję organu odwoławczego strona otrzymała w dniu 26 listopada 2018 r. Dnia 24 grudnia 2018 r. pełnomocnik strony za pośrednictwem SKO nadał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pismo przewodnie nie załączając do niego skargi. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie wskazując, że do pisma przewodniego nie załączono skargi. Zarządzeniem z dnia 22 stycznia Z-ca Przewodniczącego Wydziału wezwał pełnomocnika skarżącej m.in. do wykazania, że została złożona skarga, o której mowa piśmie przewodnim. Dnia 5 lutego 2019 r. pełnomocnik skarżącej nadał skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. We wniosku podniesiono, że do pisma przewodniego dołączono skargę. Niedołączenie jej byłoby nielogiczne, albowiem taki był cel pisma przewodniego. Pełnomocnik wyjaśnił, że zlecił przygotowanie projektu skargi aplikantowi radcowskiemu, który następnie brał udział we wspólnej ekspedycji poczty. W ocenie strony skargę zagubiono w trakcie doręczenia przez pocztę, za co strona nie ponosi odpowiedzialności. Do wniosku załączono oświadczenie, w którym aplikant radcowski wskazał, że skargę wraz z pismem przewodnim spakował do koperty zaadresowanej do SKO. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do treści art. 87 § 1 ww. ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie, w przeciwnym razie wniosek podlega oddaleniu bądź też - w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego - odrzuceniu (art. 88 p.p.s.a.). Jak zostało ustalone strona stosowny wniosek złożyła w przewidzianym terminie, dokonując jednocześnie czynności do dokonania której terminowi uchybiła, pozostało zatem zbadanie, czy przyczyny uchybienia terminu wskazane przez pełnomocnika skarżącego uprawdopodobniają brak winy strony. Brak winy, który jest warunkiem sine qua non zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dołożeniu szczególnej oraz należytej staranności przy dokonywaniu czynności, do której strona jest zobowiązana i można o nim mówić jedynie wówczas, gdy przeszkody powstałej w jego dochowaniu nie można było przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy ocenie zawinienia, bądź też jego braku, sąd bierze pod uwagę czynnik obiektywny, rozpatrując czy strona dołożyła staranności, jakiej wymagać można od osoby dbającej w sposób należyty o swój interes prawny, czy też – przeciwnie – wykazała się niedostateczną dbałością. Nie budzi wątpliwości, że od profesjonalnego pełnomocnika występującego w postępowaniu sądowoadministracyjnym oczekuje się należytej staranności w prowadzeniu spraw swojego mocodawcy przed sądem administracyjnym, ale wszelkie uchybienia pełnomocnika w tym zakresie obciążają osobę reprezentowaną. Jak wynika ze złożonego w przedmiotowej sprawie wniosku, pełnomocnik skarżącego jako okoliczność świadczącą o braku winy w uchybieniu terminu wskazuje zagubienie skargi w trakcie doręczenia. W ocenie Sądu zaprezentowana przez pełnomocnika argumentacja nie zasługuje na aprobatę, a przedstawione okoliczności nie świadczą o braku winy w uchybieniu terminu. Nieprawdopodobne jest bowiem zagubienie skargi w trakcie doręczania przesyłki, skoro korespondencja znajdowała się w kopercie, koperta zaś nie jest uszkodzona czy posklejana, co mogłoby świadczyć o naruszeniu jej zawartości i zagubieniu skargi w trakcie doręczania. Dodatkowo zauważenia wymaga, że SKO w odpowiedzi na skargę wskazało, że do pisma przewodniego strona nie załączyła skargi. Z uwagi na powyższe wyjaśnienia strony nie potwierdzają, że aplikant radcowski wraz z pismem przewodnim wyekspediował również skargę. Zdaniem sądu w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej należytej staranności nie zachował, wobec czego strona nie może powoływać się na brak winy w uchybieniu terminu. Na pełnomocniku spoczywa bowiem obowiązek takiej organizacji pracy, a zwłaszcza starannego powierzania swoich obowiązków, by zapewnić jak najskuteczniejszą ochronę interesów reprezentowanej przez siebie osoby. Strona reprezentowana przez pełnomocnika działa bowiem w taki sposób, jakby sama dokonywała czynności procesowych, tyle że przy wykorzystaniu profesjonalnej pomocy, w konsekwencji ponosi również odpowiedzialność związaną z wyborem pełnomocnika oraz skutków jego działań i zaniechań (post. NSA z dnia 12 lutego 2010 r., sygn. akt II OZ 88/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Osoby te zobowiązane są do zachowania podwyższonej staranności, jakiej można wymagać od profesjonalnych uczestników obrotu prawnego. Kryterium należytej staranności jest podwyższone z tej racji, że adwokat czy radca prawny posiadają stosowne przygotowanie i znajomość procedur sądowoadministracyjnych, zapewniające prawidłowe prowadzenie sprawy. Oznacza to, że dla przyjęcia winy pełnomocnika wystarczy nawet lekkie niedbalstwo (por. post. NSA z dnia 29 lipca 2004 r. sygn. akt FZ 110/04 i FZ 133/04, niepublik.). Tym samym należało przyjąć, że w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej należytej staranności nie zachował, wobec czego strona nie może powoływać się na brak winy w uchybieniu terminu. Powyższa przeszkoda w ocenie Sądu nie miała charakteru nadzwyczajnego i nie była spowodowana żadną przeszkodą niemożliwą do usunięcia. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.