I SA/Gd 948/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. R. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń 2007 r. postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. J. R. wnioskiem z dnia 26 października 2007 r., którego braki formalne poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF uzupełnione zostały w dniu 21 listopada 2007 r. (data stempla pocztowego), wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w tym wpisu od skargi określonego w kwocie 500 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych na wezwanie Sądu dokumentów, Sąd ustalił, że wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, źródłem utrzymania małżonków są dochody ze stosunku pracy osiągane w łącznej kwocie 1 575,01 zł netto miesięcznie (dowód: zaświadczenia pracodawcy z dnia 8 stycznia 2008 r. o wysokości wynagrodzeń wypłaconych w grudniu 2007 r.), małżonkowie posiadają dom o powierzchni 68 m2 oraz samochód osobowy marki Renault Megane 1.4 rok produkcji 1999, na rachunku bankowym skarżącego brak jest oszczędności (dowód: historia rachunku bankowego skarżącego sporządzona za okres od 1 października 2007 r. do 14 stycznia 2008 r., oświadczenie małżonki o nieposiadaniu rachunków i lokat bankowych). Nadto, z zaświadczenia naczelnika urzędu skarbowego z dnia 21 grudnia 2007 r. wynika, że skarżący posiada zaległości z tytułu podatku VAT w wysokości 2 175 zł. Biorąc pod uwagę powyższe dane, Sąd uznał, że skarżący wykazał, iż na dzień wydania niniejszego postanowienia poniesienie przez wnioskodawcę kosztów sądowych w sprawie spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Za taką oceną przemawia okoliczność nieposiadania przez małżonków oszczędności oraz wysokość przypadających na każdego z nich miesięcznych dochodów w kwocie 787,50 zł netto. Sytuacja finansowa skarżącego i jego żony nie budzi wątpliwości, została potwierdzona stosownymi dokumentami. Tym samym skarżący spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w tym zakresie. Z tych względów Sąd, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.