I SA/Gd 95/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. D. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. K. D. wnioskiem z dnia 20 lutego 2012 r. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Braki formalne wniosku poprzez jego podpisanie skarżący uzupełnił 23 marca 2012 r. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270, dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego przy sprawie o sygn. akt I SA/Gd 94/12, ustalono, że prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z matką, od dnia 22 października 2009 r. jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku od dnia 11 maja 2010 r. (zaświadczenie powiatowego urzędu pracy z dnia 19 marca 2012 r.), matka wnioskodawcy otrzymuje rentę rodzinną w wysokości 1.480,34 zł netto miesięcznie (kopia decyzji Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia 1 marca 2011 r. o waloryzacji świadczenia), wnioskodawca nie posiada jakiegokolwiek majątku, zaś jego matka – własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu o powierzchni 46 m2 (dodatkowe oświadczenie z dnia 22 marca 2012 r.). Udokumentowane średnie miesięczne koszty związane z bieżącym utrzymaniem wnioskodawcy i jego matki, do których zaliczono opłaty za energię elektryczną, mieszkanie oraz wodę wynoszą 499 zł. Dodatkowo, z nadesłanych faktur wynika, że matka wnioskodawcy na zakup leków przeznacza średnio miesięcznie kwotę 153 zł. Tym samym do dyspozycji matki wnioskodawcy pozostaje kwota 828 zł. Wobec powyższego uznano, iż wnioskodawca wykazał zasadność złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. W ustalonym stanie faktycznym przyjąć należało, że nie ma on realnych możliwości poniesienia pełnych kosztów sądowych. Za taką oceną przemawia brak dochodów oraz jakichkolwiek składników majątku, w tym oszczędności, a także konieczność korzystania przez niego z pomocy udzielanej mu przez matkę, na której utrzymaniu pozostaje. Nie bez znaczenia jest także stan zaległości skarżącego z tytułu podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób prawnych, określonych decyzjami organów podatkowych na łączną kwotę 2.891.032 zł (bez odsetek i kosztów postępowania egzekucyjnego). Z tych względów uznano, że skarżący spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.