I SA/Gd 959/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 30 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. Ł. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia pozostawić wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Pismem z dnia 22 sierpnia 2014r. C. Ł. wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Następnie, na podstawie zarządzenia z dnia 5 września 2014 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez złożenie wniosku na urzędowym formularzu PPF, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie wraz z załączonym formularzem PPF zostało doręczone skarżącemu w dniu 12 września 2014 r. W zakreślonym terminie skarżący wraz z pismem z dnia 17 września 2014 r. nadesłał pusty formularz PPF, wskazując, że jego wypełnienie jest dla niego zbyt skomplikowane. Zarządzeniem z dnia 29 września 2014 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie pomocy bez rozpoznania. W dniu 10 października 2014 r. skarżący wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia kwestionując zasadność zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazał, iż ziemia, którą posiada i za którą płaci podatki, stanowi ugór. Skarżący wyjaśnił, że posiada maszyny rolnicze, które zostały zniszczone i nie ma pieniędzy na ich naprawę. Podkreślił, że czynione przez niego nakłady na ziemię nie pokrywają kosztów produkcji, a w celu uiszczenia należności podatkowych zaciąga pożyczki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Zdaniem Sądu, wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych należało pozostawić bez rozpoznania. Nie ulega wątpliwości, że warunkiem merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie wniosku na urzędowym formularzu. Wymóg taki wynika z art. 252 § 2 p.p.s.a. Wzór formularza określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. nr 227, poz. 2245). Stosownie do treści art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W niniejszej sprawie wnioskodawca, pomimo doręczenia w dniu 12 września 2014 r. urzędowego formularza PPF wraz z zobowiązaniem do jego wypełnienia i złożenia w siedmiodniowym terminie oraz pouczeniem o skutkach niedokonania tej czynności, nie złożył wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu. Skarżący nadesłał natomiast nieuzupełniony formularz podkreślając, że jego wypełnienie jest dla niego zbyt skomplikowane. W ocenie Sądu, nie można uznać tego twierdzenia za uzasadnione, gdyż doręczony skarżącemu formularz zawiera stosowne pouczenia co do sposobu jego wypełnienia. Należy zaznaczyć, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania nie wyklucza możliwości ponownego jego złożenia na urzędowym formularzu PPF. Końcowo wypada zauważyć, że w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy Sąd nie jest uprawniony do merytorycznego badania zasadności skargi. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 257 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.