I SA/Gd 961/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 kwietnia 2018 r. o nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. zwrócić stronie skarżącej nadpłacony wpis w kwocie 765 (siedemset sześćdziesiąt pięć) złotych. Zaskarżoną decyzją z dnia 8 czerwca 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako SKO), działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2015r., poz. 1659) oraz art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r.- Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018r., poz. 800, w skrócie O.p.), po rozpatrzeniu odwołania A S. A. (dalej Strona lub Skarżąca), utrzymało w mocy decyzję SKO z dnia 18 kwietnia 2018 r. odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej SKO z dnia 20 marca 2017 r. nr [...] (dalej: decyzja ostateczna). Rozstrzygnięcie organu odwoławczego zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: Burmistrz Miasta i Gminy D. decyzją z dnia 29 listopada 2016 r. określił Spółce wysokość podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie 295.517 zł. W wyniku wniesionego odwołania SKO decyzją z dnia 20 marca 2017 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Pismem z dnia 2 stycznia 2018 r. Spółka wniosła o wznowienie postępowania podatkowego, jako podstawę wznowienia wskazując przepis art. 240 § 1 pkt 8 O.p. i powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 grudnia 2017r. sygn. akt SK 48/15. Decyzją z dnia 18 kwietnia 2018 r. SKO odmówiło uchylenia decyzji ostatecznej wskazując, że ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego ma charakter interpretacyjny, nie wyłącza zaś stosowania przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co uzasadniałoby uchylenie rozstrzygnięcia wydanego na podstawie tych przepisów. Spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji, w którym zarzuciła organowi naruszenie art. 240 § 1 pkt 8 O.p, art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1821 ze zm.), zwanej dalej u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1a, pkt 1b, pkt 2 i 3 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1202), art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 O.p. SKO rozpatrując odwołanie jako organ wyższego stopnia, nie znalazło podstaw do zmiany bądź uchylenia własnej decyzji z dnia 18 kwietnia 2018 r. W uzasadnieniu SKO wskazało, że podstawę wznowienia postępowania podatkowego w niniejszej sprawie stanowił art. 240 § 1 pkt 8 O.p., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli decyzja została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczpospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny. Zdaniem organu odwoławczego, określoną w art. 240 § 1 pkt 8 O.p. podstawę wznowienia należy odczytywać w taki sposób, że dopuszczalne jest wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną, jeżeli decyzja ta została wydana na podstawie przepisu, o którego niekonstytucyjności orzekł Trybunał Konstytucyjny i właśnie to orzeczenie Trybunału było bezpośrednią przyczyną eliminacji przepisu stanowiącego podstawę decyzji. Tymczasem Trybunał w wyroku wydanym w sprawie SK 48/15 nie orzekł o niezgodności przepisu z Konstytucją, a wskazał jedynie niekonstytucyjny sposób jego wykładni. W rezultacie przesłanka usunięcia przepisu z systemu prawnego wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego nie zaistniała, wyłączając możliwość zastosowania w niniejszej sprawie art. 240 § 1 pkt 8 O.p. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka decyzji organu II instancji zarzuciła: 1. naruszenie art. 240 § 1 pkt 8 O.p. polegające na błędnym uznaniu, że dopiero od wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. akt SK 48/15 nie jest dopuszczalna taka wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., która umożliwiałaby uznanie za budowlę obiektu budowlanego, który spełnia kryteria bycia budynkiem; 2. naruszenie art. 2 ust.1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1a, pkt 1b, pkt 2, 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż obiekt budowlany trwale związany z gruntem oraz posiadający fundamenty, ściany i dach może stanowić budowlę, podczas gdy prawidłowa wykładania przepisów powinna polegać na uznaniu, że obiekt budowlany trwale związany z gruntem oraz posiadający fundamenty, ściany i dach stanowi obiekt budowlany będący budynkiem, 3. naruszenie art. 1a ust.1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że urządzenia techniczne w postaci transformatorów umieszczone w obrębie sieci elektroenergetycznej stanowią całość techniczno-użytkową z siecią i tym samym stanowią budowlę, podczas gdy prawidłowa wykładania tych przepisów polega na uznaniu, że transformatory umieszczone w obrębie sieci elektroenergetycznej, które pozostają z nią jedynie w związku funkcjonalnym, nie stanowią obiektu budowlanego w postaci budowli, 4.naruszenie art. 3 pkt 1 a i b oraz pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez przyjęcie, że obiekt budowlany posiadający fundamenty, ściany i dach oraz trwale związany z gruntem może stanowić budowlę, 5.naruszenie art. 121, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., polegające na błędnym ustaleniu, że obiekt budowlany, który jest trwale z gruntem związany, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach i tym samym spełniający ustawową definicję budynku, zawartą w art. 1a ust.1 pkt 1 u.p.o.l. oraz art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, może stanowić budowlę. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto Skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Spór w niniejszej sprawie dotyczy zasadniczo wykładni i zastosowania art. 240 § 1 pkt 8 O.p., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny. Decyzją ostateczną z dnia 20 marca 2017 r. SKO utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy D. z dnia 29 listopada 2016 r., którą określono Spółce wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2014 rok. W decyzji uznano, że urządzenia i instalacje rozdzielni oraz stacje transformatorowe nie są związane z budynkiem, nie stanowią jego wyposażenia, lecz stanowią budowlę, całość techniczno-użytkową, element sieci elektroenergetycznej. Opodatkowane obiekty tworzą integralną całość, stanowiącą jeden obiekt budowlany. Połączenie z siecią przesyłu i funkcja, jaką pełnią urządzenia i aparatura elektroenergetyczna sprawiają natomiast, że stanowią one jeden obiekt budowlany w postaci sieci elektroenergetycznej. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił m.in. art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Dokonując jego wykładni organ stwierdził, że ustawodawca definiując pojęcie budynku dla potrzeb u.p.o.l. nie zawarł zastrzeżenia, że nie może on być budowlą w rozumieniu u.p.o.l. Na gruncie u.p.o.l. każdy budynek może stanowić budowlę, zaś żadna budowla nie może być budynkiem. W sytuacji, gdy dany budynek faktycznie wykracza poza jego ustawowo określone elementy, wówczas przestaje być budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. i staje się obiektem budowlanym, będącym budowlą. Biorąc pod uwagę cechy techniczne spornych obiektów, organ uznał, że obiekty wykazane przez podatnika jako budynki, wykraczają poza ustawową definicję budynku i powinny być opodatkowane jako budowle. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 13 grudnia 2017 r. o sygn. SK 48/15 stwierdził, że art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zakresie, w jakim umożliwia uznanie za budowlę obiektu budowlanego, który spełnia kryteria bycia budynkiem, przewidziane w art. 1a ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, jest niezgodny z zasadą szczególnej określoności regulacji daninowych, wywodzoną z art. 84 w związku z art. 217 w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W myśl art. 190 ust. 1 Konstytucji RP rozstrzygnięcie zamieszczone w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2017 r. o sygn. SK 48/15 jest nie tylko ostateczne, ale i ma moc powszechnie obowiązującą. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2017 r. o sygn. SK 48/15 jest wyrokiem zakresowym, czyli takim, w którym TK za zgodny lub niezgodny z Konstytucją uznaje określony przepis (normę rekonstruowaną z tego przepisu) nie w całości, lecz tylko w pewnym zakresie. Skutkiem wyroku zakresowego jest rozstrzygnięcie o pewnym zakresie treści normatywnej wyrażonej w zakwestionowanym przepisie prawa. Wyrok zakresowy zmienia treść normatywną kontrolowanych przepisów, a nie ich literalne brzmienie. W takim przypadku zalecana jest inicjatywa ustawodawcza w celu pogodzenia językowego brzmienia regulacji z treścią wyroku zakresowego. Skutkiem negatoryjnego wyroku zakresowego nie jest utrata mocy obowiązującej przepisu, ale pewnych treści normatywnych (zob. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2018 r., I GSK 1006/16, ten i wszystkie pozostałe wyroki sądów administracyjnych powoływane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy zwrócić uwagę na prezentowane w literaturze przedmiotu stanowisko, według którego podstawę wznowienia mogą stanowić zarówno orzeczenia bezpośrednio usuwające akty normatywne z obrotu prawnego jak i orzeczenia interpretacyjne i orzeczenia o zaniechaniu ustawodawczym, a derogacja przepisu poddanego kontroli Trybunału nie jest warunkiem dopuszczalności tego postępowania (por. M. Kopacz – Wpływ orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego na trwałość ostatecznych decyzji administracyjnych w świetle Kodeksu postępowania administracyjnego (w:) Kodyfikacja Postępowania Administracyjnego. Na 50-lecie K.P.A., red. J. Niczyporuk, Lublin 2010, s. 363; A. Kubiak, Recenzja pracy M.Kopacz: Wznowienie ogólnego postępowania administracyjnego na podstawie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, ZNSA 2008, nr 6, s. 180; podobnie też W. Białogłowski, A.Jaworski, (w:) Orzeczenia interpretacyjne Trybunału Konstytucyjnego - uwagi na marginesie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 17 grudnia 2009 r., III PZP 2/09, s. 81; podobnie B. Banaszak, Wyroki interpretacyjne Trybunału Konstytucyjnego a orzecznictwo sądów administracyjnych i Sądu Najwyższego, ZNSA 2013, nr 6, s. 15). Także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II FSK 2518/13 opowiedział się za tezą, że wyroki interpretacyjne stanowią podstawę wznowienia, gdyż "każdy wyrok interpretacyjny jest w istocie równoznaczny z uznaniem niezgodności z Konstytucją określonego zakresu normatywnego kontrolowanego przepisu". W świetle zatem art. 240 § 1 pkt 8 O.p., w przypadku, w którym wyrok Trybunału Konstytucyjnego przybiera postać wyroku zakresowego, wznowienie postępowania jest możliwe jeżeli decyzja oparta została na niekonstytucyjnej normie, którą sąd konstytucyjny zrekonstruował w swoim orzeczeniu. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Błędnie zatem organ uznał, że w sprawie nie zaistniała przesłanka z art. 240 § 1 pkt 8 O.p., co stanowi podstawę uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302). Przypomnieć należy, że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji ostatecznej oparte zostało na wykładni art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., w myśl której w sytuacji, gdy dany budynek faktycznie wykracza poza jego ustawowo określone elementy, wówczas przestaje być budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ww. ustawy i staje się obiektem budowlanym, będącym budowlą. Taka zaś wykładnia wskazanego przepisu została uznana przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodną z zasadą szczególnej określoności regulacji daninowych, wywodzoną z art. 84 w związku z art. 217 w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu wyroku Trybunał wskazał, że szczegółowa analiza definicji zawartych w prawie budowlanym oraz odwołujących się do nich definicji zamieszczonych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych została przeprowadzona w wyroku z dnia 13 września 2011r. o sygn. P 33/09, w którym Trybunał Konstytucyjny sformułował w tym względzie szereg poważnych zastrzeżeń, przy czym jedynie niektóre z nich usunęła ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 443). Przywołany judykat dotyczył bezpośrednio opodatkowania podatkiem od nieruchomości podziemnych wyrobisk górniczych oraz zlokalizowanych w nich obiektów i urządzeń, chociaż w jego uzasadnieniu określono ogólne warunki, na jakich dopuszczalne, z konstytucyjnego punktu widzenia, jest uznanie określonych obiektów za budowle w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Przedmiotem zapadłego rozstrzygnięcia nie było natomiast w zasadzie zagadnienie rozgraniczenia pojęć budynku i budowli, jednak nie ulegało wątpliwości, że w przekonaniu Trybunału, zarówno na gruncie prawa budowlanego, jak i na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, żaden budynek nie może być jednocześnie budowlą, a żadna budowla nie może być jednocześnie budynkiem, przy czym pierwszeństwo ma zawsze kwalifikacja danego obiektu jako budynku. Określenie relacji istniejącej pomiędzy omawianymi pojęciami posiada zasadnicze znaczenie w kontekście podatku od nieruchomości. Trybunał nie podzielił poglądu, w myśl którego jest możliwe uznanie za budowlę obiektu budowlanego, który spełnia kryteria bycia budynkiem, przewidziane w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. W jego ocenie argument językowy odnosi się do definicji pojęcia budowli, zawartej zarówno w prawie budowlanym, jak i w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, która przewiduje jednoznacznie, że budowlą jest obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Oznacza to z konieczności, że najpierw trzeba ustalić, czy dany obiekt budowlany należy zakwalifikować jako budynek albo obiekt małej architektury, a dopiero później można rozważać jego kwalifikację jako budowli. Wprowadzenie dodatkowego zastrzeżenia do definicji pojęcia budynku i – konsekwentnie – do definicji pojęcia obiektu małej architektury, zgodnie z którym nie mogą być one budowlą, byłoby nie tylko zbędne, ale wręcz niedopuszczalne. Zbędność polega w tym przypadku na tym, że skoro budowla nie może być budynkiem (obiektem małej architektury), to budynek (obiekt małej architektury) nie może być budowlą, o czym przesądza sama logika. Odnosząc się zaś do argumentu celowościowego Trybunał stwierdził, że jego uwzględnienie prowadzi do rozszerzającej wykładni definicji budowli, powodując zarazem zwężającą wykładnię definicji budynku. Trybunał Konstytucyjny zauważył jednocześnie, że nie jest wykluczone, aby określone obiekty o cechach budynku ustawodawca w przepisie szczególnym uznał za budowle, co – wobec zasady równości opodatkowania – musiałoby być uzasadnione ich wyjątkową specyfiką. Trybunał Konstytucyjny uznał także za zasadne przypomnienie fundamentalnej dla wykładni przepisów prawa daninowego, w tym prawa podatkowego, zasady in dubio pro tributario, będącej oczywistą konsekwencją, wyrażonej w art. 84 w związku z art. 217 Konstytucji RP, zasady nullum tributum sine lege. Przestrzeganie omawianej zasady przez organy podatkowe oraz kontrolujące ich działalność sądy administracyjne jest warunkiem koniecznym zapewnienia podatnikom niezbędnego poziomu bezpieczeństwa prawnego, co sprzyjać będzie budowaniu zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa w tym bardzo newralgicznym obszarze. Jej poprawne zastosowanie w odniesieniu do rozpatrywanego przez Trybunał zagadnienia prawnego wykluczyłoby możliwość wypracowania w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiska budzącego tak daleko idące zastrzeżenia konstytucyjne. Trybunał Konstytucyjny odnotował jednocześnie, że rozważana zasada in dubio pro tributario – również po jej wyrażeniu expressis verbis w art. 2a o.p. "Niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika" – nie spełnia w praktyce swojej roli. Trybunał Konstytucyjny, nawiązując do dyrektyw wykładni prawa (językowej, systemowej i funkcjonalnej) zauważył, że zasada in dubio pro tributario znajduje zastosowanie dopiero po uwzględnieniu wszystkich rodzajów dyrektyw interpretacyjnych, wykluczając spełnianie przez tę zasadę jakiejkolwiek rzeczywistej funkcji, a w szczególności roli wyznaczonej jej przez ustawę zasadniczą. W konsekwencji, co Trybunał zaznaczył już stanowczo w wyrokach o sygn. P 33/09 oraz SK 18/09, w przypadku gdy po starannej aplikacji językowych dyrektyw wykładni oraz – ewentualnym – odrzuceniu tych wariantów interpretacyjnych, które nie spełniają wymogów systemowych, interpretator: 1) uzyskał jednoznaczność poddanej wykładni regulacji daninowej, nie wolno mu modyfikować otrzymanego rezultatu interpretacyjnego w oparciu o argumentację funkcjonalną, w tym celowościową, jeżeli prowadziłoby to do pogorszenia sytuacji prawnej podatnika lub innego podmiotu obowiązanego do świadczenia daniny publicznoprawnej, 2) nie uzyskał jednoznaczności poddanej wykładni regulacji daninowej, spośród możliwych rezultatów interpretacyjnych, musi dokonać wyboru rezultatu najbardziej korzystnego z punktu widzenia sytuacji prawnej podatnika lub innego podmiotu obowiązanego do świadczenia daniny publicznoprawnej. Argumentacja funkcjonalna, w tym celowościowa, nie powinna i nie może – w świetle wymogów wynikających z art. 84 w związku z art. 217 Konstytucji RP – służyć zwiększeniu powinności obarczających jednostki. Władztwo daninowe przysługujące państwu jest bowiem równoważone w aspekcie formalnym co najmniej przez nałożenie na prawodawcę obowiązku jasnego formułowania stanowionych przez niego w tym obszarze przepisów prawnych. Podsumowując swe rozważania Trybunał Konstytucyjny zastrzegł jednocześnie, że stwierdzenie niekonstytucyjności regulacji podatkowej we wskazanym powyżej zakresie nie skutkuje automatycznie obowiązkiem odmiennego zakwalifikowania – na potrzeby określenia podatku od nieruchomości – obiektów budowlanych. Ustalenie charakteru tych obiektów w oparciu o właściwe przepisy prawne, z pominięciem jednak zakwestionowanego fragmentu treści normatywnej, i po przeprowadzeniu wymaganego postępowania dowodowego jest kompetencją organów podatkowych oraz kontrolujących ich działalność sądów administracyjnych. Odnośnie do zakresu uregulowań relewantnych dla rozstrzygnięcia omawianego zagadnienia oraz sposobu ich interpretacji i aplikacji za konieczne należało przy tym uznać uwzględnienie również wymagań konstytucyjnych, które wskazano w wyroku TK z dnia 13 września 2011 r. o sygn. P 33/09, podtrzymując wyrażone w tym judykacie stanowisko o konieczności daleko idącego doprecyzowania przez ustawodawcę regulacji prawa budowlanego oraz ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 48/15 stanowi podstawę wznowienia postępowania w niniejszej sprawie, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 8 O.p. Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji ostatecznej w kontekście klasyfikacji będących przedmiotem opodatkowania obiektów organ podda weryfikacji z uwzględnieniem treści tego wyroku. Odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi jest przedwczesne, organ bowiem wskazanych w skardze przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie stosował, uznając błędnie, że w sprawie nie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją uchylił. O kosztach Sąd orzekł w punkcie drugim sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 265). Na łączną sumę zasądzonych kosztów składają się zwrot wpisu sądowego w kwocie 200 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł. O zwrocie nadpłaconego wpisu sądowego orzeczono w punkcie trzecim wyroku na podstawie art. 225 P.p.s.a. W sprawie skarżąca uiściła bowiem wpis stosunkowy, podczas gdy zgodnie z § 2 ust. 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193) w sprawach m.in. skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego należny jest wpis stały w kwocie 200 zł.