I SA/Gd 97/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na wezwanie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie usunięcia braków w zażaleniu z dnia 14 grudnia 2010 r. postanawia: odrzucić skargę. Skarga A. S. na wezwanie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie usunięcia braków w zażaleniu z dnia 14 grudnia 2010 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w dniu 3 lutego 2011 r. i została zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Gd 97/11. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 2 powołanej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Stosownie do art. 52 § 1 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z treści tego przepisu wynika zatem, że skargę można wnieść wyłącznie na orzeczenie organu II instancji. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. W niniejszej sprawie nie budzi najmniejszych wątpliwości fakt, że niniejsza sprawa nie mieści się w katalogu spraw podlegających dopuszczalnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. A. S. zaskarżył bowiem wezwanie do usunięcia braków zażalenia, mimo że przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) nie przewidują żadnego środka zaskarżenia w stosunku do wydawanych wezwań. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu.