I SA/Gd 973/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 10 czerwca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm.) oraz § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 1 ust. 1 pkt 2 lit. c) uchwały Nr XVII/386/07 Rady Miasta z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Miasta (Dz. Urz. Woj. Pom. Nr 168, poz. 3546), po rozpatrzeniu odwołania M. S., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 11 października 2013 r. ustalającą M. S. oraz M. K. wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 r. w wysokości 16.486 zł. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny: Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego w sprawie wysokości zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości dot. działki nr [...] i [...] położonych przy ul. [...] w G., organ I instancji ustalił M. S. i M. K. z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie 16.486 zł. Odwołanie od powyższej decyzji złożone przez M. K. wniesione zostało po terminie i w tym zakresie Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 10 czerwca 2014 r. stwierdziło uchybienie terminu do jego wniesienia. M. S. w skutecznie wniesionym odwołaniu zarzuciła, że podatnikiem powinien być posiadacz samoistny nieruchomości, tj. przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą na przedmiotowych działkach. Strona wyjaśniła, że posiadaczem samoistnym był M. K., który bez jej wiedzy i zgody prowadził do maja 2008 r. działalność gospodarczą na nieruchomościach. Decyzją z dnia 10 czerwca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy w pierwszej kolejności wyjaśnił, że przedmiotem opodatkowania w sprawie są dwie działki położone w G. przy u. [...], oznaczone jako [...] o pow. 0,0132 ha i [...] o pow. 4,415 ha. Umową w formie aktu notarialnego z dnia 20 maja 1999 r. M. K. nabył prawo użytkowania wieczystego wskazanych działek, a także prawo własności budynków znajdujących się na tej działce. Nabywca oświadczył, że prawa te kupuje z majątku dorobkowego, do majątku objętego wspólnością ustawową z żoną M. K. Fakt ten został ujawniony w księdze wieczystej nieruchomości. W dniu 21 maja 2009 r. M. K. wraz z małżonką zawarli z "A" Sp. z o. o. umowę przedwstępną sprzedaży prawa użytkowania wieczystego ww. nieruchomości oraz prawa własności budynków. Wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2009 r. związek małżeński M. i M. K. został rozwiązany przez rozwód. W dniu 7 grudnia 2011 r. M. S. (poprzednio K.) zawarła warunkową umowę sprzedaży swojego udziału w prawach do nieruchomości ww. spółce "A". Umowa przenosząca prawa do nieruchomości na rzecz tej spółki została zawarta w formie aktu notarialnego w dniu 14 czerwca 2012 r. Podsumowując, od 1999 r. do czerwca 2012 r. prawo użytkowania wieczystego nieruchomości oraz prawo własności budynków przysługiwało M. S. oraz M. K., a od czerwca 2012 r. M. K. oraz "A" Sp. z o. o. Kolejno organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. pozwala na uznanie użytkownika wieczystego za podatnika podatku od nieruchomości jako podmiotu, który włada przedmiotem opodatkowania stanowiącego własność Skarbu Państwa na podstawie innego tytułu prawnego. Przepis ten pozwala także na to, aby podatnikiem był posiadacz zależny nieruchomości o ile jego posiadanie pochodzi od wskazanego w przepisie podmiotu. W sprawie przedmiotem zarzutu ze strony skarżącej jest okoliczność, że nigdy nie była ona posiadaczem nieruchomości a był nim tylko M. K. To on wykonywał działalność gospodarczą na nieruchomości oraz władał nieruchomością. Skarżąca nie miała dostępu do nieruchomości i nie prowadziła na niej działalności gospodarczej. Kolegium uznało, że zarzuty skarżącej nie są zasadne bowiem prawo użytkowania wieczystego opodatkowanych nieruchomości weszło w skład majątku wspólnego małżonków. Jeżeli prawo to nabyli oboje małżonkowie, to tym samym każde z nich nabyło pełnię wynikających z niego praw, do których należy także możliwość współposiadania nieruchomości. Jeżeli w ramach wzajemnych uzgodnień małżonkowie przyjęli, że należący do nich przedmiot faktycznie znajdować się będzie we władztwie jednego z nich, to pozostaje to bez wpływu na kwestie podatkowe. Źródłem posiadania całości nieruchomości przez M. K. było bowiem pewnego rodzaju faktyczne uzgodnienie tego z małżonką, a nie umowa z właścicielem, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. W tym stanie rzeczy, w ocenie Kolegium, organ I instancji zasadnie zastosował art. 3 ust. 4 u.p.o.l. mówiący, że jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. Nie budzi zatem wątpliwości, że podatnikami podatku od nieruchomości powinni być w sprawie M. S. i M. K. Wyjaśniając kwestię zastosowania do przedmiotowych nieruchomości odpowiednich stawek podatku, organ odwoławczy wskazał, że już w akcie notarialnym z 1999 r. M. K. oświadczył, że nabycia praw do nieruchomości dokonuje w ramach i w celu prowadzenia przez niego na tej nieruchomości działalności gospodarczej pod nazwą "B". W akcie notarialnym z dnia 21 maja 2009 r. stanowiącym przedwstępną umowę sprzedaży M. K. oświadczył, że wykorzystywał i wykorzystuje nieruchomość do prowadzenia działalności gospodarczej (§ 1 ust. 2 umowy). Zobowiązano się także do wydania nieruchomości kupującemu "A" do dnia 28 maja 2009 r. Co istotne, w umowie zawartej w formie aktu notarialnego z dnia 14 czerwca 2012 r., którą M. S. przeniosła swoje prawa do nieruchomości na rzecz "A", strony oświadczyły, że nieruchomość od dnia 28 maja 2009 r. znajduje się w posiadaniu nabywcy (§ 5 umowy). Wobec powyższego stanu rzeczy, w ocenie Kolegium, przyjąć należy, że nieruchomość przez cały okres objęty decyzją podatkową znajdowała się w posiadaniu podmiotów prowadzących działalność gospodarczą z jej wykorzystaniem: od 1999 r., także w roku 2008 był to M. K., a od 28 maja 2009 "A" Sp. z o. o. W związku z powyższym zasadne było zgodnie z przepisem art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. zastosowanie w sprawie stawek podatkowych przewidzianych dla opodatkowania nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Wyliczenie organu I instancji zdaniem Kolegium było prawidłowe. Organ przyjął powierzchnię gruntu stanowiącego działki [...] i [...] na 4.547 m² (wielkość wynikająca z ewidencji gruntów) oraz powierzchnię budynku na 697,40 m² (wielkość wynikająca z pomiaru w dniu 27 marca 2013 r.), co dało kwotę podatku w wysokości 16.486 zł. Odnosząc się do podnoszonej kwestii jakoby mąż skarżącej od maja 2008 r. nie prowadził działalności gospodarczej co potwierdza zaświadczenie Wójta Gminy o wykreśleniu go z rejestru podmiotów gospodarczych z dniem 20 maja 2008 r., Kolegium stwierdziło, że okoliczność zaprzestania prowadzenia działalności przez ww. nie została nawet uprawdopodobniona. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przepisem art. 33 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej domniemywa się, że dane wpisane do CEIDG są prawdziwe. Dane te potwierdzone w formie dokumentu urzędowego wskazują, że działalność M. K. rozpoczęta w dniu 19 grudnia 1990 r. cały czas jest wykonywana oraz w rejestrze ma on status podmiotu aktywnego. Dodatkowo, w ocenie Kolegium, faktu zaprzestania działalności gospodarczej nie podnosi nawet sam M. K. w złożonym przez siebie odwołaniu. Wreszcie w akcie notarialnym z dnia 21 maja 2009 r. stanowiącym przedwstępną umowę sprzedaży M. K. oświadczył, że wykorzystywał i wykorzystuje nieruchomość do prowadzenia działalności gospodarczej. W świetle powyższego, w ocenie Kolegium, brak jest jakichkolwiek powodów, aby przyjąć, że nieruchomość w roku 2008 nie znajdowała się w posiadaniu przedsiębiorcy, którym był M. K. Końcowo organ odwoławczy wskazał, że skarżąca złożyła w dniu 14 listopada 2012 r. informację w sprawie podatku od nieruchomości wykazując do opodatkowania grunty o pow. 2.273,5 m². Deklaracja podatnika w sposób oczywisty nie była poprawna, albowiem przy określeniu powierzchni nieruchomości wskazuje na udział podatnika w prawie do gruntu wynoszący 1/2 podczas gdy zobowiązanie podatkowe jest zobowiązaniem solidarnym i nie dzieli się go stosownie do udziałów w prawie do nieruchomości. Deklaracja nie zawierała żadnej informacji dotyczącej budynku posadowionego na gruncie. Nie ma w innej także mowy o tym, że nieruchomości związane są z działalnością gospodarczą. Okoliczności te zostały ustalone w postępowaniu podatkowym, co skutkuje przyjęciem, że wszczęcie postępowania podatkowego było w pełni zasadne i prawidłowe. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając naruszenie: 1. prawa materialnego: - art. 232 § 1 k.c. poprzez błędne przyjęcie, że skarżąca była użytkownikiem wieczystym spornych działek oraz własności budynków na nich się znajdujących, - art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez błędne przyjęcie, że powierzchnia budynków wskazana w ewidencji jest zgodna ze stanem rzeczywistym, - art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez utrzymanie decyzji organu I instancji wydanej w stosunku do osoby, niebędącej ani właścicielem, ani użytkownikiem wieczystym gruntu, ani też posiadaczem samoistnym nieruchomości, a w konsekwencji przyjęcie, że zobowiązanym do zapłaty podatku od nieruchomości jest skarżąca a nie posiadacz samoistny M. K.; 2. przepisów postępowania: - art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez działanie w sposób nie budzący zaufania do organów, - art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez nie podjęcie niezbędnych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a zwłaszcza ustalenia daty nabycia praw współużytkowania wieczystego, posiadania samoistnego nieruchomości najpierw przez M. K., a następnie przez spółkę "A". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej w dalszej części "P.p.s.a" - stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co byłoby podstawą wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest zasadność opodatkowania podatkiem od nieruchomości w decyzji wydanej na skarżącą oraz jej byłego małżonka, dwóch działek położonych w G. przy u. [...], oznaczonych jako [...] o pow. 0,0132 ha i [...] o pow. 4,415 ha, stawką podatku przewidzianą dla nieruchomości związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. W szczególności sporne między stronami jest ustalenie jaki podmiot pozostawał zobowiązany do podatku. W ocenie skarżącej zobowiązanym był jedynie jej małżonek prowadzący na nieruchomości działalność gospodarczą a następnie "A", które to podmioty były posiadaczami samoistnymi przedmiotowych nieruchomości. Jak wynika ze stanu faktycznego sprawy, który nie jest kwestionowany, umową w formie aktu notarialnego z dnia 20 maja 1999 r. M. K. nabył prawo użytkowania wieczystego wskazanych działek, a także prawo własności budynków znajdujących się na tej działce. Nabywca oświadczył, że prawa te kupuje z majątku dorobkowego, do majątku objętego wspólnością ustawową z żoną M. K. Fakt ten został ujawniony w księdze wieczystej nieruchomości. W dniu 21 maja 2009 r. M. K. wraz z małżonką zawarli z "A" Sp. z o. o. umowę przedwstępną sprzedaży prawa użytkowania wieczystego ww. nieruchomości oraz prawa własności budynków. Wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2009 r. związek małżeński M. i M. K. został rozwiązany przez rozwód. W dniu 7 grudnia 2011 r. M. S. (poprzednio K.) zawarła warunkową umowę sprzedaży swojego udziału w prawach do nieruchomości ww. spółce "A". Umowa przenosząca prawa do nieruchomości na rzecz tej spółki została zawarta w formie aktu notarialnego w dniu 14 czerwca 2012 r. Podsumowując, od 1999 r. do czerwca 2012 r. prawo użytkowania wieczystego nieruchomości oraz prawo własności budynków przysługiwało M. S. oraz M. K., a od czerwca 2012 r. M. K. oraz "A" Sp. z o. o. Właścicielem spornych gruntów jest Skarb Państwa. W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnia, że z akt sprawy wynika, iż spółka "A" weszła w posiadanie spornej nieruchomości w dniu 21 maja 2009 r. Niniejsze postępowanie dotyczy ustalenia podatku od nieruchomości za 2008 r. Zatem zarzuty skarżącej w zakresie w jakim wskazuje, że podatnikiem była ww. spółka jako posiadacz samoistny w rozpatrywanej sprawie pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie. Marginalnie Sąd wskazuje, że kwestia ta była przedmiotem rozważań Sądu w uzasadnieniach wyroków z dnia 3 grudnia 2014 r. o sygn. akt I SA/Gd 974/14, 975/14, 976/14 i 977/14 dotyczących ustalenia skarżącej podatku od nieruchomości za lata 2009-2012. Przechodząc do meritum wskazania wymaga, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2006 r., nr 121, poz. 844 ze zm. dalej jako "u.p.o.l.") podatnikami są posiadacze nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem. Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego. Przepis ten pozwala na uznanie użytkownika wieczystego za podatnika podatku od nieruchomości jako podmiotu, który włada przedmiotem opodatkowania stanowiącego własność Skarbu Państwa na podstawie innego tytułu prawnego. Przepis ten pozwala także na uznanie za podatnika również posiadacza zależnego nieruchomości o ile jego posiadanie pochodzi od wskazanego w przepisie podmiotu. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy i odpowiadając na zarzut skarżącej jakoby posiadaczem przedmiotowych nieruchomości był jedynie M. K. i tylko on winien być podatnikiem podatku od nieruchomości od tych gruntów i budynku, Sąd podkreśla, że prawo użytkowania wieczystego opodatkowanych nieruchomości weszło w skład majątku wspólnego małżonków. Jeżeli prawo to nabyli oboje małżonkowie, to tym samym każde z nich nabyło pełnię wynikających z niego praw, do których należy także możliwość współposiadania nieruchomości. Jeżeli w ramach wzajemnych uzgodnień małżonkowie przyjęli, że należący do nich przedmiot faktycznie znajdować się będzie we władztwie jednego z nich, to pozostaje to bez wpływu na kwestie podatkowe. Źródłem posiadania całości nieruchomości przez M. K. było bowiem pewnego rodzaju faktyczne uzgodnienie tego z małżonką, a nie umowa z właścicielem, o której mowa w cyt. art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. W tym stanie rzeczy organy podatkowe zasadnie zastosowały art. 3 ust. 4 u.p.o.l. który stanowi, że jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. Nie budzi zatem wątpliwości, że podatnikami podatku od nieruchomości powinni być w sprawie M. S. i M. K. Wyjaśniając kwestię zastosowania do przedmiotowych nieruchomości odpowiednich stawek podatku, wskazać należy, że już w akcie notarialnym z 1999 r. M. K. oświadczył, że nabycia praw do nieruchomości dokonuje w ramach i w celu prowadzenia przez niego na tej nieruchomości działalności gospodarczej pod nazwą "B". W akcie notarialnym z dnia 21 maja 2009 r. stanowiącym przedwstępną umowę sprzedaży M. K. oświadczył, że wykorzystywał i wykorzystuje nieruchomość do prowadzenia działalności gospodarczej (§ 1 ust. 2 umowy). Wobec powyższego zasadnie uznały organy podatkowe, że sporna nieruchomość przez cały okres objęty decyzją podatkową znajdowała się w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z jej wykorzystaniem: od 1999 r., także w roku 2008 był to M. K. Prawidłowo zatem, wobec posiadania nieruchomości przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą, zgodnie z przepisem art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zastosowano stawki podatku przewidziane dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przy czym wyliczenie wysokości podatku było prawidłowe. Organ przyjął powierzchnię gruntu stanowiącego działki [...] i [...] na 4.547 m² (wielkość wynikająca z ewidencji gruntów) oraz powierzchnię budynku na 697,40 m² (wielkość wynikająca z pomiaru w dniu 27 marca 2013 r.), co dało kwotę podatku w wysokości 16.486 zł. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że zarzuty skarżącej co do błędnego przyjęcia powierzchni budynków, nie znajdują uzasadnienia. Jak wynika bowiem z akt sprawy pracownicy Urzędu Miasta w dniu 27 marca 2013 r. dokonali oględzin przedmiotowej nieruchomości, o której to czynności strona została zawiadomiona. W ramach oględzin dokonano pomiaru powierzchni użytkowej budynku, którą ustalono na 697,40 m². Zasadnie również przyjęto powierzchnię gruntu do opodatkowania w wielkości 4.547 m² (wynikająca z ewidencji gruntów), gdyż deklaracja skarżącej, w której wykazała do opodatkowania grunty o pow. 2.273,5 m² sposób oczywisty nie była poprawna, albowiem przy określeniu powierzchni nieruchomości wskazuje na udział podatnika w prawie do gruntu wynoszący 1/2 podczas gdy zobowiązanie podatkowe jest zobowiązaniem solidarnym i nie dzieli się go stosownie do udziałów w prawie do nieruchomości. W ocenie Sądu także podnoszona na etapie odwołania okoliczność jakoby M. K. od dnia 20 maja 2008 r. nie prowadził działalności gospodarczej, nie zasługiwała na uwzględnienie. Przeczą temu znajdujące się w aktach sprawy zarówno dane wynikające z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej jak i oświadczenia ww. zawarte w akcie notarialnym z dnia 21 maja 2009 r. Pozbawione podstaw są ponadto zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. Organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy w sprawie. Pozwalał on na wyciągnięcie uzasadnionych wniosków niezbędnych do podjęcia rozstrzygnięcia. Ocena zebranych dowodów mieści się w granicach wyznaczonych przez zasadę swobodnej oceny dowodów. Skarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne. Kolegium wyjaśniło, które grunty i budynki podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i od jakiej powierzchni. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazano, na podstawie jakich dowodów organ ustalił stan faktyczny w sprawie oraz jakie przepisy prawa zostały w sprawie zastosowane. Reasumując, w ocenie Sądu organy zasadnie ustaliły skarżącej zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości i prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego mające w sprawie zastosowanie. Do wyliczenia wysokości podatku prawidłowo przyjęto stawki podatkowe określone w uchwale Rady Miasta. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.