I SA/Gd 975/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Alicja Stępień, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 12 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 29 lipca 2024 r., nr SKO.412.15.2024 w przedmiocie zarzutów w egzekucji administracyjnej oddala skargę. Postanowieniem z 5 czerwca 2024 r. Starosta Bytowski orzekł o oddaleniu zarzutu H.K. i W.K. w sprawie egzekucji administracyjnej. W następstwie rozpoznania wniesionego przez strony zażalenia, postanowieniem z 29 lipca 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku (dalej w skrócie zwane Kolegium lub organem odwoławczym) utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Uzasadniając swoje postanowienie Kolegium stwierdziło, że kwestionowany przez strony tytuł wykonawczy nr [...] z 6 marca 2024 r. obejmuje należność wynikającą z decyzji Nr KMD.7135.1.2022.DII z dnia 19 stycznia 2023 r. (utrzymanej w mocy decyzją Kolegium z 16 marca 2023 r.) ustalającej koszty wynikające z usunięcia i przechowywania pojazdu marki HONDA CIVIC o nr rejestracyjnym [...]. Z mocy tej decyzji strony były zobowiązane solidarnie do uiszczenia kosztów w terminie 30 dni od daty uzyskania rygoru ostateczności decyzji, a w związku z tym, że nie wywiązały się ze swojego obowiązku wierzyciel podjął kroki zmierzające do wyegzekwowania należności. Kolegium wskazało następnie, że niezasadny jest formułowany przez strony zarzut nieistnienia obowiązku, albowiem wynika on z ww. decyzji. Nietrafny jest także zarzut błędu co do osoby zobowiązanej skoro w toku postępowania ustalono, że osobą zobowiązaną jest H.K. oraz jej mąż W.K.. Zatem z decyzji Starosty Bytowskiego utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy wynika obowiązek stron co do zapłaty kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu. Bezsporne jest zatem to na kim spoczywa obowiązek zapłaty jak i to, że ów obowiązek istnieje. Na postanowienie Kolegium W.K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wskazując, że organ nie odniósł się konkretnie do podnoszonych zarzutów. Strona wskazała, że orzeczony decyzją obowiązek jest niezasadny, a do tego nie nastąpiło prawomocne rozstrzygnięcie sądu administracyjnego w tej sprawie, co może mieć wpływ na prowadzoną egzekucję. Zdaniem strony pojazd był zaparkowany prawidłowo i nie było podstaw do podejmowania jakiejkolwiek interwencji, a czynność polegająca na usunięciu pojazdu była niesłuszna i pozbawiona podstawy prawnej. Strona wskazała również, że za pomocą samochodu była wykonywana manifestacja, stanowiąca dozwolony środek wyrażania słowa i zwrócenia uwagi na kwestie społeczne. Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie skarżący zgłosił zarzut w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej, kwestionując istnienie egzekwowanego obowiązku. Pojęcie nieistnienia obowiązku w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2023 r. poz. 2505) – dalej w skrócie zwana u.p.e.a., oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, na przykład z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też, gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów. Z kolei z art. 29 § 1 u.p.e.a. wynika, że organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Przepis ten stanowi zasadę postępowania egzekucyjnego sprowadzającą się do przyjęcia, że zarzuty mają na celu ochronę uczestników postępowania egzekucyjnego w zakresie prawidłowości samego postępowania egzekucyjnego, natomiast nie służą one weryfikacji ostatecznych decyzji, czy postanowień, stanowiących podstawę tytułu wykonawczego. Skarżący swoje twierdzenia o nieistnieniu egzekwowanego obowiązku opierał na okolicznościach, które legły u podstaw wydania decyzji Starosty Bytowskiego z 19 stycznia 2023 r., utrzymanej w mocy decyzją Kolegium z 16 marca 2023 r. Były to zatem zarzuty, które dotyczyły zasadności nałożenia na stronę obowiązku uiszczenia kosztów, powstałych w związku z usunięciem i przechowywaniem pojazdu marki Honda Civic. Mając tymczasem na uwadze przywołane regulacje prawne stwierdzić należy, że w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ nie był uprawniony do weryfikowania okoliczności będących podstawą wydania decyzji, w oparciu o którą prowadzona jest egzekucja administracyjna. Określenie obowiązku poniesienia kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu, jak i wskazanie osób zobowiązanych do ich uiszczenia nastąpiło w odrębnym postępowaniu administracyjnym. To w tym postępowaniu strona była uprawniona do podnoszenia wszelkich zarzutów kwestionujących zarówno zasadność nałożenia samego obowiązku zapłaty, jak i zmierzających do wykazania, że nie jest podmiotem zobowiązanym do uiszczenia kosztów. Okoliczności te, co jeszcze raz należy podkreślić, nie podlegały natomiast badaniu w postępowaniu egzekucyjnym, w odpowiedzi na zgłoszone przez stronę zarzuty. Niezależnie od powyższego należy mieć na uwadze, że prawidłowość decyzji Kolegium utrzymującej w mocy decyzję Starosty Bytowskiego, została poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który wyrokiem z 9 maja 2024 r. sygn. akt III SA/Gd 572/23 oddalił skargę, uznając tym samym formułowane zarzuty za nieuzasadnione. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935) oddalił skargę, uznając ją za niezasadną.