I SA/Gd 978/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczony w dniu 23 października 2019 r. sprawy ze skargi D.J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 kwietnia 2019 r. Sygn. akt[...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze – dalej "SKO", działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 – dalej jako "kpa"), w związku z art. 17 § 1, art. 18, art. 33 § 1, art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r., poz. 1314 – dalej jako "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu zażalenia D.J. – dalej jako "Skarżący" na postanowienie Wójta Gminy (dalej jako "Wójt") z dnia 21 grudnia 2018 r., w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: Na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych, wystawionych przez Burmistrza Gminy, Naczelnik Urzędu Skarbowego (dalej jako "Naczelnik US") wszczął wobec Skarżącego egzekucję administracyjną należności z tytułu podatku od nieruchomości za okres: styczeń 2014 r. - czerwiec 2018 r. Odpisy tytułów wykonawczych zostały doręczone Skarżącemu w dniu 16 listopada 2018 r. Pismem z dnia 22 listopada 2018 r., sprecyzowanym pismem z dnia 11 grudnia 2018 r. Skarżący wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej - nieistnienia obowiązku oraz błędu co do osoby zobowiązanego. Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2018 r. Wójt uznał zarzuty za nieuzasadnione. Pismem z dnia 28 grudnia 2018 r., uzupełnionym pismem z dnia 12 stycznia 2019 r. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Wójta. Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2019 r. SKO utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu SKO powołało treść art. 33 § 1 i art. 34 § 1 u.p.e.a. i stwierdziło, że w niniejszej sprawie Wójt występuje jako wierzyciel, natomiast organem egzekucyjnym jest Naczelnik US. W związku z tym przed rozpatrzeniem zarzutów przez Naczelnika US Wójt zobowiązany był zająć swoje stanowisko odnośnie tych zarzutów. W ocenie SKO, Wójt, stwierdziwszy istnienie zaległości podatkowej, miał prawo wystawić tytuł wykonawczy, w którym jako zobowiązanego wskazał Skarżącego jako jednego ze współwłaścicieli nieruchomości. Obowiązek podatkowy istnieje i wynika z ostatecznych decyzji podatkowych, które obciążają podatkiem współwłaścicieli nieruchomości. Tym samym nie można zgodzić się z zarzutem nieistnienia obowiązku. Ponadto zdaniem SKO, Skarżący jest podatnikiem zobowiązanym do zapłaty podatku od nieruchomości. W tytułach wykonawczych przesłanych do Naczelnika US wskazano Skarżącego jako zobowiązanego do spełnienia obowiązku. Tym samym w rozpatrywanej sprawie nie może być mowy o błędzie co do osoby zobowiązanego. Z uwagi na powyższe SKO doszło do wniosku, że podniesione przez Skarżącego zarzuty są nieuzasadnione. Końcowo SKO stwierdziło, że na niniejsze postanowienie nie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, co wynika z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.). Sąd administracyjny poddaje kontroli stanowisko wierzyciela w razie wniesienia skargi na postanowienie organu egzekucyjnego. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie SKO z dnia 8 kwietnia 2019 r. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej odrzucenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c) p.p.s.a.). Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie SKO z dnia 8 kwietnia 2019 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wójta z dnia 21 grudnia 2018 r. w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Wyjaśnić należy, że merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi, poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, badaniem dopuszczalności jej wniesienia, w tym oceną, czy zaskarżone działanie podlega kontroli sądu administracyjnego, z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 3 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, zwanej dalej: "k.p.a.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508 ze zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 kpa (§ 2a) i w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Niniejsza skarga dotyczy postanowienia wydanego w przedmiocie stanowiska wierzyciela co do zgłoszonych przez Skarżącego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych w zakresie realizacji obowiązku podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości. Oznacza to, że skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu przez sąd bez merytorycznego rozpatrzenia. Ustawodawca wyłączył bowiem spod kontroli sądów administracyjnych postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (vide: art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.). Nie budzi wątpliwości Sądu, że w niniejszej sprawie Wójt występuje jako wierzyciel, natomiast organem egzekucyjnym jest Naczelnik US. W związku z tym przed rozpatrzeniem zarzutów przez Naczelnika US, Wójt zobowiązany był zająć swoje stanowisko odnośnie sformułowanych zarzutów. Wskazać również należy, że skierowane do Skarżącego postanowienie SKO zawierało prawidłowe pouczenie, z treści którego wynikało, że na takie postanowienie skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Mimo braku właściwości sądu administracyjnego, Skarżący wywiódł skargę w niniejszej sprawie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Tym samym poza oceną Sądu pozostają wszelkie zarzuty i wnioski Skarżącego zgłoszone w skardze. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a.