I SA/Gd 98/18

Dnia 26 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M. J. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 28 lutego 2018 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 13 listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 28 lutego 2018 r. Wnioskiem zawartym w skardze M. J. - dalej jako "Skarżący" zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 stycznia 2018 r. przesłano Skarżącemu formularz PPF celem jego wypełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Zarządzeniem z dnia 28 lutego 2018 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu referendarz sądowy, działając na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), stwierdził, że Skarżący w zakreślonym terminie nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, pomimo takiego wymogu. W piśmie z dnia 26 lutego 2018 r. (data wpływu do tut. Sądu 1 marca 2018 r.) Skarżący wyjaśnił, że z powodu choroby nie był w stanie przedłożyć formularza w zakreślonym terminie. Do pisma Skarżący dołączył wypełniony formularz PPF. Pismem z dnia 15 marca 2018 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 28 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprzeciw wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie wydane przez referendarza sądowego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, iż orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia. Jak stanowi art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek (o przyznanie prawa pomocy – przyp. Sądu) składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei przepis art. 257 p.p.s.a., stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Wzór formularza określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257 ze zm.). Zgodnie z § 1 pkt 1 powołanego Rozporządzenia ustala się wzór formularza wniosku oznaczonego symbolem "PPF", dla wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej. Nie budzi wątpliwości Sądu, że skoro Skarżący jest osobą fizyczną, to wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien wnieść na formularzu PPF, według wzoru określonego w załączniku nr 1 do wskazanego rozporządzenia Rady Ministrów. Z akt rozpoznawanej sprawy bezsprzecznie wynika, że w dniu 8 lutego 2018 r. doręczono Skarżącemu na adres ustanowionego w sprawie pełnomocnika urzędowy formularz PPF celem jego wypełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Zatem termin siedmiodniowy do nadesłania wypełnionego formularza rozpoczął bieg 9 lutego 2018 r. i upłynął w dniu 15 lutego 2018 r. zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianych w art. 83 § 1 p.p.s.a. W zakreślonym terminie Skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku, albowiem nie przesłał wypełnionego w sposób prawidłowy formularza PPF. W ocenie Sądu powoływane przez Skarżącego w piśmie z dnia 26 lutego 2018 r. oraz przez pełnomocnika Skarżącego w sprzeciwie okoliczności związane z chorobą Skarżącego pozostają bez znaczenia w sprawie. Tego rodzaju argumentacja mogłaby ewentualnie posłużyć do uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu, w którym należy jedynie uprawdopodobnić, a nie udowodnić, okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. To w takim postępowaniu sąd mógłby ewentualnie uznać, że w tej sprawie jest prawdopodobne, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności, że Skarżący nie dochował terminu bez swojej winy. Sąd zauważa, że na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a., w toku postępowania, wniosek o przyznanie prawa pomocy może być złożony w każdym czasie, aż do jego zakończenia prawomocnym wyrokiem. Zatem strona, pomimo treści niniejszego postanowienia, nie traci uprawnienia do złożenia kolejnego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Sąd informuje, że nadesłany przez Skarżącego przy piśmie z dnia 26 lutego 2018 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy na formularzu PPF został zarejestrowany jako nowy wniosek o przyznanie prawa pomocy i wnioskowi temu nadano bieg, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 marca 2018 r. Podsumowując Sąd stwierdził, że Skarżący w zakreślonym terminie nie uzupełnił braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie wniosku na formularzu PPF, dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku – na podstawie art. 260 § 1 i § 3 w zw. z art. 257 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.