I SA/Gd 981/16

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego I. K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi W. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania postanawia: 1. przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku radcy prawnemu I. K. kwotę 221,40 zł /słownie: dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy/ brutto za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, 2. odmówić przyznania wynagrodzenia w pozostałym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 9 listopada 2016 r. oddalił skargę W. W. Postanowieniem z dnia 7 lutego 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zwolnił skarżącego od kosztów sądowych oraz ustanowił na jego rzecz radcę prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego z urzędu radcę prawnego I. K., o czym została ona powiadomiona w dniu 19 czerwca 2017 r. (dowód: informacja OIRP z dnia 3 lipca 2017 r., k. 109). Dnia 21 czerwca 2017 r. pełnomocnik wykonała zdjęcia akt sprawy (k. 104). Pełnomocnik skarżącego nie stwierdziła podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Dnia 17 lipca 2017 r. sporządziła stosowną opinię, którą wraz z jej odpisem nadesłała do sądu w tym samym dniu (data stempla pocztowego). W dołączonym do opinii piśmie zawarła wniosek o przyznanie jej kosztów z tego tytułu w wysokości 150% opłaty określonej w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, powołując się na nakład pracy oraz stopień zawiłości sprawy. Jednocześnie oświadczyła, że koszty udzielonej pomocy prawnej nie zostały uiszczone w całości ani w części. Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm, dalej jako p.p.s.a.), wyznaczony pełnomocnik, otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych udokumentowanych wydatków. W rozpoznawanej sprawie szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715; dalej jako rozporządzenie), które weszło w życie z dniem 2 listopada 2016 r. W myśl § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wyznaczonemu radcy prawnemu, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, przysługuje 75% opłaty określonej w punkcie 1, nie mniej niż 120 zł. Opłatę tę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, o czym stanowi § 4 ust. 3 rozporządzenia. W niniejszej sprawie do wysokości należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy zastosowanie będzie miała stawka określona w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, która wynosi 240 zł. Mając na uwadze powyższe, za dokonaną czynność, należało przyznać pełnomocnik wynagrodzenie w wysokości 221,40 zł, w tym kwotę 41,40 zł tytułem podatku od towarów i usług, o czym na podstawie art. 250 § 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. orzeczono w punkcie 1 sentencji postanowienia. Referendarz sądowy za nieuzasadniony uznał wniosek pełnomocnik z urzędu o zasądzenie wynagrodzenia w wysokości stanowiącej 150% opłaty ustalonej na podstawie § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Pełnomocnik wniosek o przyznanie jej wynagrodzenia za dokonaną czynność w kwocie wyższej uzasadniła lakonicznie wskazując na nakład pracy oraz stopień zawiłości sprawy. W ocenie referendarza sądowego w sprawie nie wystąpiły ww. okoliczności. Podwyższenia tego nie uzasadnia ani nakład pracy pełnomocnik ani też charakter sprawy, o których mowa w § 4 ust. 2 pkt 1 i 4 rozporządzenia. Wskazać należy, że w niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do zapoznania się z aktami sprawy (1 tomem akt sądowych, w których znajduje się skarga, odpowiedź organu na skargę oraz wyrok sądu I instancji oraz 1 segregatorem akt podatkowych), zapoznania się z orzecznictwem sądów administracyjnych oraz rozstrzygnięciem sądu I instancji i oceną jego zasadności, czemu dała wyraz w sporządzonym jednym piśmie procesowym – opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, w której w pełni podzieliła argumentacje zawartą w uzasadnieniu wyroku. Sprawę ze skargi W. W. trudno zatem uznać za obszerną, do której przygotowanie się wymagało poświęcenia przez pełnomocnik więcej czasu. W porównaniu do innych spraw podatkowych zawisłych przed tut. sądem rodzaj podjętych przez pełnomocnik czynności, ani też ich zakres – zdaniem referendarza sądowego – nie uzasadnia podwyższenia wynagrodzenia ponad minimalne. Aktywność pełnomocnik w wypełnianiu obowiązków nie przekraczała granic zwykłej staranności. Podwyższenia wynagrodzenia nie uzasadnia również charakter sprawy. Nie sposób bowiem za szczególnie zawiłą i skomplikowaną uznać sprawę dotyczącą odmowy zawieszenia postępowania podatkowego. Wobec powyższego wniosek przyznania wynagrodzenia w wyższej wysokości nie mógł zostać uwzględniony Z tych względów referendarz sądowy orzekł jak w punkcie 2 sentencji postanowienia.