I SA/Gd 983/18

Dnia 20 listopada 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2018 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.M. na decyzje Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 24 sierpnia 2010 r., nr od [...] do [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych p o s t a n a w i a: odrzucić skargę J.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę, w treści której wskazał, że zaskarża decyzje z dnia 24 sierpnia 2010 roku, wystawione przez Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, o numerach od [...] do [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przystąpieniem do badania merytorycznej zasadności skargi musi poprzedzać ustalenie przez Sąd, czy sprawa będąca przedmiotem skargi należy do właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - zwanej dalej p.p.s.a.). Katalog aktów prawnych oraz czynności organów administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych wskazany został w treści przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a. Obejmuje on: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty, co oznacza, że zaskarżenie aktu lub czynności niewymienionych w powyższym katalogu powoduje, iż sprawa nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego, a tym samym zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a.). Z treści skargi wniesionej przez stronę wynika, że przedmiotem skargi uczynił on decyzje Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Analiza akt administracyjnych prowadzi jednak do wniosku, że takie decyzje nie zostały wydane przez ten organ. Natomiast akty, które przez skarżącego zostały uznane za decyzje, w istocie stanowią tytuły wykonawcze, w oparciu o które podjęte zostały czynności egzekucyjne m.in. w postaci zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżone działanie organu egzekucyjnego nie mieści się w żadnej kategorii czynności podejmowanych przez organy administracji publicznej, które podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wystawione tytuły wykonawcze nie stanowią bowiem ani decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), ani postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, ani postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), czy też postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3). Oczywistym jest też, że nie jest to również żaden z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a do 7 p.p.s.a. Sąd zwraca uwagę, że ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r., poz. 1314) – dalej w skrócie u.p.e.a., przewiduje szczególne środki prawne dające zobowiązanemu możliwość podważenia legalności działań podejmowanych przez organy egzekucyjne na etapie prowadzonej egzekucji administracyjnej. Przykładowo należy tutaj wskazać na dopuszczalność zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzonej egzekucji (art. 33 u.p.e.a.), czy też skargi na podejmowane przez organy czynności egzekucyjne (art. 54 u.p.e.a.). Jeżeli zatem wnoszący skargę kwestionuje zasadność prowadzenia egzekucji z uwagi na przedawnienie należności objętej tytułem wykonawczym, to winien skorzystać ze środków prawnych przewidzianych w tej ustawie. Natomiast skarga do sądu administracyjnego może zostać wniesiona dopiero w następstwie rozpoznania tych środków zaskarżenia przez właściwy organ egzekucyjny. Skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje natomiast na wystawione tytuły wykonawcze i na podejmowane przez organ czynności egzekucyjne. Skoro zatem wskazane w skardze tytułu wykonawcze nie należą do kategorii aktów podlegający zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a. to istniały podstawy do odrzucenia skargi z uwagi na to, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi.