I SA/Gd 990/10

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. J. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 6 października 2011 r., M. J. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach z dnia 6 października 2011 r. oraz przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego dodatkowych oświadczeń z dnia 14 listopada 2011 r. i dokumentów źródłowych (odpisów: PIT-37 za 2010 r., zaświadczenia z urzędu skarbowego z dnia 8 listopada 2011 r. o wysokości dochodów za 2010 r., zaświadczenia z urzędu pracy z dnia 9 listopada 2011 r. o statusie osoby bezrobotnej, zaświadczenia od pracodawcy o wysokości wynagrodzenia, decyzji z dnia 9 listopada 2010 r. ustalającej prawo do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do tego zasiłku, wyciągów z rachunków bankowych oraz zestawienia płatności dokonanych za pośrednictwem rachunku bankowego tytułem opłat i rat kredytów) ustalono, że wnioskodawca od 12 kwietnia br. jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małżonką, która uzyskuje wynagrodzenie ze stosunku pracy w średniej miesięcznej wysokości 2.145,22 zł netto. Małżonkowie mają na utrzymaniu dwoje małoletnich dzieci, na które otrzymują świadczenia rodzinne w łącznej wysokości 232 zł. Majątek małżonków stanowi zakupione na kredyt mieszkanie o powierzchni 25 m2, nieruchomość rolna o powierzchni 0,165 ha oraz samochód osobowy (rok produkcji 2002) o wartości około 14.000 zł. Na prowadzonych dla nich rachunkach bankowych na dzień 13 listopada br. znajdowały się środki pieniężne w łącznej wysokości 2.011,89 zł. Małżonkowie posiadają zobowiązania względem banków, które spłacają w miesięcznych ratach w łącznej kwocie 424 zł, ponadto ponoszą koszty związane z utrzymaniem mieszkania – opłaty wnoszone na rzecz spółdzielni mieszkaniowej w średniej miesięcznej wysokości 662,50 zł oraz opłaty za media (usługi telekomunikacyjne, prąd i gaz) w średniej miesięcznej wysokości 440 zł. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, potwierdzone stosownymi dokumentami, w szczególności nieuzyskiwanie dochodów przez wnioskodawcę, wysokość dochodów jego małżonki przeznaczonych na potrzeby czteroosobowej rodziny oraz wysokość stałych i koniecznych wydatków małżonków, uznano, iż wnioskodawca udowodnił, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.