I SA/Gd 991/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.) Sędzia NSA Elżbieta Rischka Protokolant sekretarz sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 października 2013 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 6 maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2008 r. oddala skargę. ZASKARŻONĄ DECYZJĄ Z DNIA 6 MAJA 2013 R. SAMORZĄDOWE KOLEGIUM ODWOŁAWCZE UTRZYMAŁO W MOCY DECYZJĘ BURMISTRZA M. W PRZEDMIOCIE ŁĄCZNEGO ZOBOWIĄZANIA PIENIĘŻNEGO S.P. ZA 2008 ROK. W UZASADNIENIU DECYZJI SAMORZĄDOWE KOLEGIUM ODWOŁAWCZE (DALEJ SKO) WSKAZAŁO, ŻE POSTANOWIENIEM Z DNIA 11 PAŹDZIERNIKA 2012 R. BURMISTRZ M. WZNOWIŁ Z URZĘDU, POSTĘPOWANIE W SPRAWIE USTALENIA S.P. ŁĄCZNEGO ZOBOWIĄZANIA PIENIĘŻNEGO ZA 2008 R. WOBEC WYDANIA PRZEZ SĄD REJONOWY W M. POSTANOWIENIA Z DNIA 11 LIPCA 2012 R. (SYGN. AKT I NS 90/12) O STWIERDZENIU ZASIEDZENIA NIERUCHOMOŚĆ, NA MOCY KTÓREGO S.P. STAŁA SIĘ WŁAŚCICIELKĄ ZABUDOWANEJ NIERUCHOMOŚCI W G. . DECYZJĄ Z DNIA 28 STYCZNIA 2013 ROKU BURMISTRZ M. UCHYLIŁ DECYZJĘ WYMIAROWĄ ZA PODATEK ROLNY Z DNIA 14 KWIETNIA 2008 R. I USTALIŁ S.P. ŁĄCZNE ZOBOWIĄZANIE PIENIĘŻNE ZA 2008 W KWOCIE 1.053,00 ZŁ, W KTÓREGO SKŁAD WCHODZI: PODATEK OD NIERUCHOMOŚCI (OBEJMUJĄCY BUDYNKI MIESZKALNE I GOSPODARCZE ORAZ GRUNTY POZOSTAŁE) ORAZ PODATEK ROLNY (OD GRUNTÓW O POWIERZCHNI 0,21 HA FIZYCZNYCH). Od tej decyzji odwołała się strona podnosząc, że postanowienie Sądu Rejowego w M. uprawomocniło się dnia 23 listopada 2013 r., a ona otrzymała je dopiero w dniu 1 lutego 2013 r., a ponadto powierzchnia mieszkania wynosi nie 100 m2 a 110 m2, natomiast powierzchni budynku gospodarczo wynosi nie 120 m2 ale 140 m2. Opodatkowanie zatem nie jest prawidłowe. Uzasadniając własne stanowisko w sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r., o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty oraz budynki lub ich części. Podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów - powierzchnia, a dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1). WEDŁUG ZAŚ ART. 3 UST. 1 PKT 1 TEJ USTAWY PODATNIKAMI PODATKU OD NIERUCHOMOŚCI SĄ OSOBY FIZYCZNE, OSOBY PRAWNE, JEDNOSTKI ORGANIZACYJNE, W TYM SPÓŁKI NIEPOSIADAJĄCE OSOBOWOŚCI PRAWNEJ, BĘDĄCE M.IN. WŁAŚCICIELAMI NIERUCHOMOŚCI LUB OBIEKTÓW BUDOWLANYCH (CHYBA, ŻE PRZEDMIOT OPODATKOWANIA ZNAJDUJE SIĘ W POSIADANIU SAMOISTNYM, TO OBOWIĄZEK PODATKOWY W ZAKRESIE PODATKU OD NIERUCHOMOŚCI CIĄŻY NA POSIADACZU SAMOISTNYM). W aktach niniejszej sprawy znajduje się prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w M. (sygn. akt I Ns 90/12) z dnia 11 lipca 2012 roku stwierdzające, że SS.P. od dnia 31 marca 2006 r. nabyła w drodze zasiedzenia nieruchomość położną w m. G stanowiącą działkę nr [...] o pow. 0,50 ha zabudowaną budynkiem mieszkalnym i budynkiem gospodarczym. Z akt niniejszej sprawy wynika zatem, że w dniu 11 lipca 2012 r., Sąd Rejonowy w M. stwierdził prawomocnie, iż strona od dnia 31 marca 2006 r. jest właścicielem opodatkowanej nieruchomości, a zatem z tym dniem stała się podatnikiem podatku od nieruchomości, który ustalony zostaje w drodze decyzji podatkowej. Zaskarżoną decyzją organ podatkowy pierwszej instancji dokonał wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2008, którym objęto podatek od nieruchomości oraz podatek rolny. Do opodatkowania przyjęto powierzchnie budynków, którymi dysponował organ podatkowy w swojej ewidencji, ponieważ odwołująca się (pomimo dwukrotnego wezwania) nie wypełniła deklaracji i nie złożyła informacji w sprawie podatku od nieruchomości. Dopiero w odwołaniu wskazuje ona na inne powierzchnie budynków niż przyjął organ podatkowy pierwszej instancji. Powinna jednak tego dokonać w formie informacji podatkowej, co pozwoli organowi podatkowemu na ewentualną weryfikację opodatkowanych budynków. Podejmując zaskarżoną decyzję organ ten jednak działał na podstawie posiadanych danych, a tym samym w ocenie Kolegium brak jest podstaw do przyjęcia że zaskarżona decyzja narusza prawo. Skargę na powyższą decyzję wniosła S.P.. W UZASADNIENIU SKARGI SKARŻĄCA PODNIOSŁA, ŻE SKO ŹLE OCENIŁO STAN FAKTYCZNY SPRAWY I ZOSTAŁA OBCIĄŻONA PODATKIEM PO DRUGI. SKARŻĄCA PODKREŚLIŁA, ŻE PŁACIŁA WYMAGANE PODATKI DO 2009 R. WŁĄCZNIE I NIE MA ZALEGŁOŚCI, CO POTWIERDZA STOSOWNE ZAŚWIADCZENIE Z 4 STYCZNIA 2004 R. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany, zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym nie może wydać orzeczenia na niekorzyść strony. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza M., wydaną w wyniku wznowienia postępowania na mocy art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, którą to decyzją Burmistrz uchylił swoją decyzję ostateczną z 14 kwietnia 2008 r., ustalającą S.P. wysokość podatku rolnego za 2008 r. i ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2008 r., wobec stwierdzenia przez Sąd zasiedzenia przez S.P. nieruchomości G. z dniem 31 marca 2006 r. W PIERWSZEJ KOLEJNOŚCI NALEŻY ZATEM WSKAZAĆ, ŻE USTAWA Z DNIA 29 SIERPNIA 1997 R. - ORDYNACJA PODATKOWA (TEKST JEDN. DZ. U. Z 2005 R. NR 8, POZ. 60 ZE ZM.) W DRODZE WYJĄTKU OD SFORMUŁOWANEJ W ART. 128 ZASADY TRWAŁOŚCI DECYZJI ADMINISTRACYJNEJ, DOPUSZCZA MOŻLIWOŚĆ WERYFIKOWANIA PRZEZ ORGANY PODATKOWE WYDANYCH PRZEZ NIE DECYZJI PODATKOWYCH. CHODZI TUTAJ O ZMIANĘ LUB UCHYLENIE DECYZJI OSTATECZNEJ W WYNIKU WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA (ART. 240-246), A TAKŻE O STWIERDZENIE NIEWAŻNOŚCI (ART. 247-252) WSKUTEK WYSTĄPIENIA KWALIFIKOWANYCH WAD DECYZJI OSTATECZNEJ. W DRODZE WYJĄTKU MOŻE TAKŻE DOJŚĆ DO UCHYLENIA LUB ZMIANY DECYZJI PRAWIDŁOWYCH LUB DOTKNIĘTYCH WADAMI NIEKWALIFIKOWANYMI (ART. 253-256). Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 Ordynacji podatkowej. Należy również podkreślić, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, a nie samej decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 1998 r. sygn. akt lI SA 1241/98, LEX nr 41894). Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Przepisy art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wymagają zatem kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Z kolei przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Przenosząc powyższe uwagi teoretyczne na grunt rozpoznawanej sprawy tutejszy Sąd stwierdza, że powyższe przesłanki zostały spełnione. Bez wątpienia w sprawie ujawniły się nowe okoliczności w postaci stwierdzenia zasiedzenia nieruchomości położonej w G. z dniem 31 marca 2006 r., postanowieniem Sądu Rejonowego w M. z dnia 11 lipca 2012 r. Przy czym należy podnieść, że zgodnie z art. 172 i kodeksu cywilnego zasiedzenie jest instytucją prowadzącą do nabycia prawa na skutek upływu czasu, następuje z mocy prawa, stąd w niniejszej sprawie S.P. nabyła prawo własności nieruchomości w G. z dniem 31 marca 2006 r., mimo że postanowienie Sądu Rejonowego w M. uprawomocniło się dopiero 23 listopada 2012 r. W świetle powyższych okoliczności organu obu instancji prawidłowo zastosowały przepisy art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej oraz art. 6 ust. 1 i 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i art. 1 i 3 ustawy o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.), zgodnie z w/w przepisami art. 6 ust. 1 i 5 oraz art. 1 i 3 obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. W niniejszej sprawie S.P. jako właścicielka nieruchomości w G. od 2006 r. niewątpliwie była podatnikiem podatku od tej nieruchomości. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatnikiem podatku od nieruchomości jest m.in. właściciel nieruchomości. Mając na uwadze treść skargi S.P. Sąd uznał za wskazane podnieść, że zapłacone wcześniej kwoty podatku od nieruchomości objętych decyzją organu pierwszej instancji tj. Burmistrza M. z 28 stycznia 2013 r. pomniejszą kwotę podatku do zapłaty. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 31 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę. DSz