I SA/Gd 991/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 13 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Wnioskami z dnia 26 września 2016 r., złożonymi na urzędowych formularzach PPF, skarżący A. K. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi w kwocie 500 zł, oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Zgodnie z brzmieniem 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z małżonką, posiada mieszkanie o powierzchni 43,5 m2 oraz samochód osobowy marki [...] z 2004 r., małżonkowie utrzymują się z przyznanych każdemu z nich emerytur, które po uwzględnieniu kwoty zajęcia świadczenia skarżącego, wynoszą łącznie 2.752,77 zł netto miesięcznie, z czego kwotę 1.614,65 zł małżonkowie przeznaczają na opłaty za czynsz (608,65 zł), energię elektryczną (76 zł), gaz (30 zł), telefon (130 zł), koszty leczenia i rehabilitacji małżonki, która jest osobą niepełnosprawną (340 zł), utrzymania samochodu (300 zł) i dojazdy do lekarzy (130 zł), nie posiadają oszczędności. Powyższe referendarz sądowy ustalił na podstawie oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżącego, złożonego przez niego pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oraz dokumentów znajdujących się w aktach podatkowych sprawy. W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżący wykazał zasadność wniesionego żądania. Do dyspozycji małżonków pozostają środki w kwocie 1.138,12 zł, które bez wątpienia w całości przeznaczają na sfinansowanie swoich pozostałych koniecznych potrzeb życiowych, takich jak wyżywienie, czy zakup środków czystości i higieny. Tym samym małżonkowie nie są w stanie poczynić nawet niewielkich oszczędności, które skarżący mógłby przeznaczyć na pokrycie kosztów niniejszego postępowania. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.