I SA/Gd 992/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2003 r. postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. P. K. wnioskiem z dnia 19 listopada 2007 r. (data stempla pocztowego), wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w tym wpisu od skargi określonego w kwocie 2 000 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 cyt. ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dołączonych do wniosku dokumentów, Sąd ustalił, że P. K. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, na utrzymaniu małżonków pozostaje czworo małoletnich dzieci, źródłem utrzymania rodziny jest przyznany żonie wnioskodawcy na okres od 1 lipca 2007 r. do 31 lipca 2009 r. zasiłek pielęgnacyjny z tytułu niepełnosprawności dziecka w wysokości 153 zł miesięcznie (dowód: odpis decyzji MOPS z dnia 13 lipca 2007 r.), skarżący z dniem 8 stycznia 2007 r. uznany został za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku (dowód: odpis decyzji Powiatowego Urzędu Pracy w U. z dnia 8 stycznia 2007 r.), osiąga dochody z tzw. pracy dorywczej w kwocie od 400 do 800 zł miesięcznie, małżonkowie nie posiadają jakiegokolwiek majątku, w tym nieruchomości, oszczędności, przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro (dowód: odpis wykazu majątku sporządzonego w związku z postanowieniem wydanym przez Sąd Rejonowy w S. w dniu 8 listopada 2005 r.), zamieszkują w mieszkaniu o powierzchni 47 m2, będącym własnością rodziców skarżącego. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wprawdzie nie prowadzi z rodzicami wspólnego gospodarstwa domowego, jednakże udzielają mu oni pomocy finansowej. Miesięczny dochód rodziców wnioskodawcy z tytułu emerytury wynosi 1 871,41 zł netto (dowód: potwierdzenia wypłaty świadczeń za październik 2007 r.). Podniósł także, iż jedno z dzieci ze względu na stan zdrowia wymaga stałej opieki i rehabilitacji (dowód: odpisy kart informacyjnych leczenia szpitalnego, historii choroby). Biorąc pod uwagę powyższe dane, Sąd uznał, że skarżący wykazał, iż na dzień wydania niniejszego postanowienia nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w sprawie. Za taką oceną przemawia wysokość dochodu sześcioosobowej rodziny skarżącego. Podkreślić przy tym trzeba, iż osiągane dochody nie mają charakteru stałego. Na uwadze mieć należy, że małżonkowie mają na utrzymaniu ciężko chore dziecko, którego stan zdrowia nie pozwala na podjęcie przez oboje rodziców stałego zatrudnienia. Sytuacja finansowa skarżącego nie budzi wątpliwości, została potwierdzona stosownymi dokumentami. Tym samym skarżący spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w tym zakresie. Z tych względów Sąd, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.