I SA/Gd 995/07

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku F. F. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 29 listopada 2007 r. (data stempla pocztowego), F. F. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 cyt. ustawy, prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz nadesłanych przez skarżącego dokumentów źródłowych (kopii wyciągów z rachunku bankowego wnioskodawcy, odpisów faktur i dowodów zapłaty za usługi telekomunikacyjne, odpisów dowodów zapłaty alimentów, odpisów dowodów zapłaty za energię elektryczną, odpisów faktur za zakup leków, odpisów dowodów zapłaty opłat na rzecz spółdzielni mieszkaniowej, dowodu obrazującego wysokość opłat za wyżywienie) ustalono, że wnioskodawca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, utrzymując się z emerytury w wysokości 1.694,28 zł netto, nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, nie jest właścicielem nieruchomości, posiada natomiast zadłużenie w rachunku bankowym, które na dzień 5 stycznia 2008 r. wyniosło 548,54 zł. Z otrzymywanego świadczenia emerytalnego wnioskodawca uiszcza alimenty w wysokości 200 zł miesięcznie, czynsz w wysokości 275 zł miesięcznie za zajmowane mieszkanie spółdzielcze, opłatę za prąd w wysokości 87,08 zł (płatną co dwa miesiące), opłatę za wyżywienie w stołówce w wysokości 564 zł oraz ponosi koszty opłacenia przewodników (wnioskodawca jest osobą niewidomą) w wysokości 190 zł miesięcznie, jak również koszty zakupu leków, na które w grudniu 2007 r. wydatkował kwotę 277,82 zł. Ponadto wnioskodawca ponosi opłaty za usługi telekomunikacyjne (telefon i telewizja kablowa) w kwocie około 172,50 zł miesięcznie. Biorąc pod uwagę ustalone okoliczności faktyczne, w tym w szczególności wysokość dochodów wnioskodawcy w stosunku do wysokości stałych i niezbędnych wydatków, które zostały udokumentowane przez wnioskodawcę, oraz brak jakichkolwiek zasobów pieniężnych, uznano, iż wnioskodawca wykazał, że obecnie nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie bez uszczerbku koniecznego utrzymania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.