I SA/Gd 995/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.) Sędzia NSA Elżbieta Rischka Protokolant sekretarz sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 października 2013 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 6 maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza M. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego S.P. za 2012 r. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO) wskazało, że decyzją z dnia 28 stycznia 2012 roku Burmistrz M. ustalił S.P. łączne zobowiązanie pieniężne za 2012 w kwocie 1.260,00 zł, w którego skład wchodzi: podatek od nieruchomości (obejmujący budynki mieszkalne i gospodarcze oraz grunty pozostałe) oraz podatek rolny (od gruntów o powierzchni 0,21 ha fizycznych). Od tej decyzji odwołała się strona podnosząc, że postanowienie Sądu Rejowego w M. uprawomocniło się dnia 23 listopada 2013 r., a ona otrzymała je dopiero w dniu 1 lutego 2013 r., a ponadto powierzchnia mieszkania wynosi nie 100 m2 a 110 m2, natomiast powierzchni budynku gospodarczego wynosi nie 120 m2 ale 140 m2. Opodatkowanie zatem nie jest prawidłowe. Rozpatrując przedmiotową sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło co następuje: Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010., Nr 95, poz. 613) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty oraz budynki lub ich części. Podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów - powierzchnia, a dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1). Według zaś art. 3 ust 1 pkt 1 tej ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące m. in. właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (chyba, że przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, to obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym). W aktach niniejszej sprawy znajduje się prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w M. (sygn. akt [...]) z dnia 11 lipca 2012 roku stwierdzające, że p. S.P. z dniem 31 marca 2006 r. nabyła w drodze zasiedzenia nieruchomość położną w m. G. stanowiącą działkę nr [...] o pow. 0,50 ha zabudowaną budynkiem mieszkalnym i budynkiem gospodarczym. Z akt niniejszej sprawy wynika zatem, że w dniu 11 lipca 2012 r., Sąd Rejonowy w M. stwierdził prawomocnie, iż strona od dnia 31 marca 2006 r. jest właścicielem opodatkowanej nieruchomości, a zatem z tym dniem stała się podatnikiem podatku od nieruchomości, który ustalony zostaje w drodze decyzji podatkowej. Zaskarżoną decyzją organ podatkowy pierwszej instancji dokonał wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2012, którym objęto podatek od nieruchomości oraz podatek rolny. Do opodatkowania przyjęto powierzchnie budynków, którymi dysponował organ podatkowy w swojej ewidencji, ponieważ odwołująca się (pomimo dwukrotnego wezwania) nie wypełniła deklaracji i nie złożyła informacji w sprawie podatku od nieruchomości. Dopiero w odwołaniu wskazuje ona na inne powierzchnie budynków niż przyjął organ podatkowy pierwszej instancji. Powinna jednak tego dokonać w formie informacji podatkowej, co pozwoli organowi podatkowemu na ewentualną weryfikację opodatkowanych budynków. Podejmując zaskarżoną decyzję organ ten jednak działał na podstawie posiadanych danych, a tym samym w ocenie Kolegium brak jest podstaw do przyjęcia że zaskarżona decyzja narusza prawo. Skargę na powyższą decyzję wniosła S.P.. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że SKO źle oceniło stan faktyczny sprawy i została obciążona podatkiem po raz drugi. Skarżąca podkreśliła, że płaciła wymagane podatki do 2009 r., włącznie i nie ma zaległości, co potwierdza stosowne zaświadczenie z 4 stycznia 2012 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej w dalszej części "P.p.s.a." - stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego (poza) nie mającym zastosowania w sprawie wyjątkiem. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że zostało ono wydane bez naruszenia prawa. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza M. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego, wydaną w związku z nabyciem przez S.P. nieruchomości położonej w miejscowości G. stanowiącej działkę o numerze ewidencyjnym [...] o pow. 0,50 ha zabudowaną budynkiem mieszkalnym i budynkiem gospodarczym, na podstawie zasiedzenia z dniem 31 marca 2006 r. Powyższe nabycie zostało stwierdzone postanowieniem Sądu Rejonowego w M. z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt [...], przy czym postanowienie to uprawomocniło się z dniem 23 listopada 2012 r. Zgodnie z art. 172 in kodeksu cywilnego zasiedzenie jest instytucją prowadzącą do nabycia prawa na skutek upływu czasu i następuje z mocy prawa, zatem samo postanowienie Sądu potwierdza jedynie fakt nabycia prawa dlatego też w w/w postanowieniu wskazano, że S.P. nabyła nieruchomość z dniem 31 marca 2006 r., z tym dniem stała się właścicielem tej nieruchomości. Mając na uwadze treść prawidłowo wskazanego przez organy podatkowe obu instancji, przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, z dniem 31 marca 2006 r., S.P. stała się podatnikiem podatku od nieruchomości objętej postanowieniem Sądu Rejonowego w M.. Ponadto skarżąca, dzierżawiąc od Agencji Nieruchomości Rolnych grunty orne jest podatnikiem podatku rolnego. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 i 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 1 i 3 ustawy o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r., Nr 136, poz. 969) obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku np. nabycie własności czy też zawarcie umowy dzierżawy. Mając na uwadze treść skargi S.P. Sąd uznał za wskazane podnieść, że zapłacone wcześniej kwoty podatku od nieruchomości, objętych decyzją organu pierwszej instancji tj. Burmistrza M. z 28 stycznia 2013 r. pomniejszają kwotę podatku do zapłaty. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób skutkujący jej uchyleniem i na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. DSz