I SA/Gd 995/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia NSA Joanna Zdzienicka - Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi I. M. na decyzję Zarządu Województwa z dnia 9 czerwca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu środków przyznanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa na lata 2007-2013 postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Zarządu Województwa z dnia 2 czerwca 2016 r. w przedmiocie zwrotu środków przyznanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa na lata 2007-2013 pani I. M. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby doprowadzić do zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; określanej dalej jako "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy także, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że wprawdzie strona nie uzasadniła złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, niemniej jednak w aktach sprawy znajdują się dokumenty dołączone do wniosku o przyznanie prawa pomocy, pozwalające Sądowi dokonać oceny sytuacji rodzinnej i finansowej skarżącej. Z dokumentów tych wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe z trojgiem małoletnich dzieci, nie posiada żadnego majątku, zamieszkuje w użyczonym mieszkaniu. Ze względu na konieczność sprawowania opieki nad dziećmi skarżąca nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze. Obecnie utrzymuje się z prac dorywczych, z których zadeklarowała dochód w wysokości 500 zł miesięcznie oraz ze świadczenia wychowawczego 500+ w kwocie 1000 zł. Korzysta ponadto z pomocy finansowej i rzeczowej od ojca dwójki młodszych dzieci. Z wniosku z dnia 14 lipca 2016 r. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skierowanego do Urzędu Marszałkowskiego, a dołączonego do skargi, wynika ponadto, że nawet bezskuteczne egzekwowanie kwoty określonej w zaskarżonej decyzji (w wysokości 99.989,91 zł plus odsetki), spowoduje zwiększenie zobowiązań skarżącej i znaczne pogorszenie jej sytuacji życiowej a także wpłynie na życie jej rodziny, w szczególności małoletnich dzieci. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że skarżąca wykazała, że wykonanie zaskarżonych decyzji mogłoby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub zajście trudnych do odwrócenia skutków. Mając na względzie powyższe ustalenia stwierdzić należy, że potencjalna konieczność zapłaty należności wynikającej z zaskarżonej decyzji (należności głównej wraz z odsetkami) mogłaby doprowadzić do następstw trudnych do odwrócenia, w tym do pozbawienia środków na podstawowe potrzeby życiowe skarżącej i jej rodziny. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.