I SA/Gd 995/16

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego R. M. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi I. M. na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków przyznanych z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013 postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku – radcy prawnemu R. M. kwotę 4.428 zł brutto zł (słownie: cztery tysiące czterysta dwadzieścia osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Prawomocnym postanowieniem z dnia 17 stycznia 2017 r. referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznano skarżącej I. M. prawo pomocy w niniejszej sprawie przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych [...] pismem z dnia 30 stycznia 2017 r. wyznaczyła na pełnomocnika skarżącej z urzędu radcę prawnego R. M. Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2017 r. Sąd oddalił skargę. Jak wynika z protokołu rozprawy z dnia 11 kwietnia 2017 r., za stronę skarżącą stawił się ustanowiony z urzędu pełnomocnik, który poparł skargę i zarzuty w niej zawarte oraz wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, jednocześnie oświadczając (co podtrzymał w piśmie z dnia 13 listopada 2017 r.), iż opłaty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), wyznaczony w niniejszej sprawie pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje w niniejszej sprawie (z uwagi na datę wniesienia skargi) rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1805, dalej jako rozporządzenie), o czym stanowi przepis intertemporalny zawarty w § 22 aktualnie obowiązującego rozporządzenia o tym samym tytule Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. (Dz. U. z 2016 poz. 1715), zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W myśl § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego. Stosownie do treści § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie zaś opłaty w wysokości wyższej, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy radcy prawnego oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności m.in. czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie. Ustaloną opłatę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, o czym stanowi § 4 ust. 3 rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest należność pieniężna w kwocie 99.989,91 zł. W konsekwencji do wysokości należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy przed sądem administracyjnym pierwszej instancji zastosowanie będzie miała opłata maksymalna określona w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 8 pkt 6 rozporządzenia, która wynosi 7.200 zł. Mając na uwadze treść przywołanych § 4 ust. 1, ust. 2, ust. 3 rozporządzenia, referendarz sądowy postanowił przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie w wysokości 4.428 zł brutto (3.600 zł tytułem opłaty + 828 zł tytułem podatku od towarów i usług). W ocenie referendarza sądowego za przyznaniem wynagrodzenia w kwocie wyższej nie przemawia ani charakter sprawy (stopień jej zawiłości, jak również obszerność i stopień skomplikowania dokumentów stanowiących materiał dowodowy) ani też nakład pracy pełnomocnika, czy też jego wkład w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Zdaniem orzekającego aktywność pełnomocnika w niniejszej sprawie nie przekraczała granic zwykłej staranności. Pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy (obejmującymi I tom akt sądowych oraz I akt administracyjnych) oraz stawił się na rozprawie, podtrzymując argumentację zawartą w skardze sporządzonej przez skarżącą. W ocenie referendarza sądowego przyznana kwota jest adekwatna do udziału pełnomocnika w niniejszym postępowaniu. Z tych względów referendarz sądowy, na mocy art. 250 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.