I SAB/Gd 11/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. i T. J. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia odrzucić skargę w stosunku do A. J. A. J. i T. J. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając, że pomimo upływu 14 miesięcy organ odwoławczy nie rozpoznał wniesionego przez nich odwołania od decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia 9 stycznia 2015 r. Dyrektor Zarządu Dróg i Zieleni określił T. J. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od kwietnia do listopada 2014 r. w kwocie 49 zł miesięcznie. Odwołanie od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnieśli A.J. i T.J. Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność odwołania wniesionego przez A.J. podkreślając, że nie był on właścicielem nieruchomości położonej w G. przy ul. Z. [...] w G., a tym samym nie był zobowiązany do złożenia deklaracji o odpadach i jej korekty. Wobec powyższego nie był stroną wszczętego z urzędu postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w odniesieniu do ww. nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie wskazując, że A. J. nie jest stroną postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Podkreśliło przy tym, że decyzją z dnia 4 kwietnia 2016 r. rozpoznało odwołanie T. J. od wspomnianej decyzji Dyrektora Zarządu Dróg i Zieleni z dnia 9 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W każdej sprawie sądowoadministracyjnej, sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, zobligowany jest, w pierwszej kolejności, ocenić dopuszczalność wniesionej skargi przed sądem administracyjnym. Dlatego w pierwszej kolejności należy rozstrzygnąć kwestię dopuszczalności skargi wniesionej przez A. J. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przyczyny odrzucenia skargi wskazane w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. nawiązują do przesłanek dopuszczalności zaskarżenia w węższym znaczeniu (sensu stricto), w którym przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, tzn. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym, tzn. określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. W myśl art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje nadto podmiotowi, któremu ustawy szczególne je przyznają. Uprawnionych do wniesienia skargi można więc ogólnie podzielić na tych, którzy umocowanie do takiego działania czerpią ze swego indywidualnego interesu prawnego (strony postępowania), tych którzy są rzecznikami interesu publicznego (prokurator, RPO, RPD), a także tych, których ustawy szczególne wyposażają w takie uprawnienie. Tak więc w świetle ww. przepisu strona postępowania (skarżący) musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany, jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Interes prawny musi wynikać z przepisów prawa, przy czym chodzi tutaj o przepisy prawa materialnego, ustrojowego, jak i procesowego. Innymi słowy interes prawny musi znaleźć oparcie w przepisach obowiązującego prawa, a poza tym musi być własny i indywidualny. Stąd też, skarga do sądu administracyjnego może dotyczyć tylko "własnej sprawy administracyjnej" skarżącego, rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot (por. postanowienie NSA z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2500/10; Lex nr 742360). Istotą więc legitymacji skargowej jest uprawnienie podmiotu do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności organu administracji publicznej przez sąd administracyjny w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16 października 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 1138/15, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zauważyć przy tym należy, że co do zasady brak legitymacji do wniesienia skargi stanowi przesłankę materialnoprawną, powodującą oddalenie skargi. Jednakże w sytuacji, gdy wiadomym jest od razu, że podmiot wnoszący skargę nie ma uprawnienia do jej wniesienia i nie zachodzi potrzeba badania jego interesu prawnego, skarga taka podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały z dnia 11 kwietnia 2005 r. OPS 1/04 publ. ONSA i WSA 2005/4/62, stwierdzając, iż "wniesienie skargi przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej podlega odrzuceniu". W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. polegająca na zaniechaniu wydania przez organ odwoławczy decyzji w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminach wynikających z przepisów prawa. Skarga na bezczynność organu jest pochodną skargi na określone formy działania organu, czyli jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje administracyjne, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (por. postanowienia NSA z: 4 września 2012 r., II GSK 1324/12 i 17 lipca 2012 r., I OSK 1620/12, dostępne w CBOSA, 7 lipca 2010 r., II GSK 737/10, LEX nr 663493, a także B. Adamiak, J. Borkowski: Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, wyd. 5, Warszawa 2007, s. 378). Mając na względzie powyższe, w ocenie Sądu, skoro A. J. nie był adresatem decyzji organów obu instancji oraz wobec którego stwierdzono niedopuszczalność odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej w sprawie określenia T. J. wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od kwietnia do listopada 2014 r., zatem nie posiadał legitymacji procesowej w zaskarżeniu bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego w niniejszej sprawie. Decyzje organów obu instancji rozstrzygają wyłącznie o prawach i obowiązkach T. J. Zatem jedynie T.J. miała możliwość wniesienia skargi do sądu na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Reasumując, skarga A. J. jako wniesiona przez nieuprawniony podmiot, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.