I SAB/Gd 12/18

Dnia 10 grudnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym skargi M.S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od spadków i darowizn p o s t a n a w i a: odrzucić skargę M.S. w piśmie z dnia 2 listopada 2018 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od spadków i darowizn. W odpowiedzi na skargę organu odwoławczy wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że skarżąca przed wniesieniem skargi nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) - zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z powyższych uregulowań wynika generalna zasada subsydiarności skargi sądowej. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji. W przypadku skarg na przewlekłe prowadzenie postępowania podatkowego, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie przez stronę ponaglenia przewidzianego w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem, na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia (pkt 1); dyrektora izby administracji skarbowej, jeżeli sprawa dotyczy rozpatrywania odwołań od decyzji, o których mowa w art. 83 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, wydanych przez naczelnika urzędu celno-skarbowego (pkt 2); Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby administracji skarbowej (pkt 3). W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że wprawdzie strona skarżąca w sposób wyraźny nie oznaczyła, iż wnosi o skontrolowanie działalności Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w związku z przedłużającym się załatwieniem sprawy podatkowej, to jednak intencję strony można odczytać z analizy zawartych w skardze sformułowań. Treść skargi wskazuje bowiem, że strona jest niezadowolona z przedłużającego się postępowania co w jej ocenie nosi znamiona nękania. To pozwala przyjąć, że pomimo braku wyraźnego wskazania, iż strona zarzuca nieterminowe załatwienie sprawy należy przyjąć, że przedmiotem skargi jest właśnie przewlekłe prowadzenie postępowania. Skoro przedmiotem skargi jest opieszałość organu w prowadzeniu sprawy to przed wniesieniem skargi do sądu skarżąca winna była skorzystać z wewnątrzadministracyjnego trybu kontroli polegającego na złożeniu ponaglenia do właściwego organu. Taki środek zaskarżenia nie został przez stronę złożony, co na obecnym etapie czyni wniesioną skargę niedopuszczalną. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.) Z sytuacją niedopuszczalności skargi mamy do czynienia m.in. wówczas, gdy strona wniesie skargę do sądu bez wyczerpania środków zaskarżenia. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie strona skarżąca nie złożyła takiego środka, a zatem nie wyczerpała przedsądowego trybu kontroli działalności organów administracji publicznej, wymaganego przez przepisy prawa. Takie postępowanie nie stanowi o dopełnieniu przez stronę wymogu wskazanego w treści art. 52 § 1 p.p.s.a., istotnego dla skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego, co uzasadnia jej odrzucenie. Mając na uwadze powyższe, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.