I SAB/Gd 3/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 28 października 2005 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.M. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie niewydania decyzji o umorzeniu odsetek za zwłokę od zaległości z tytułu podatku postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 19 lipca 2005 r. D.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Naczelnika Izby Skarbowej, wskazując iż wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2005 r. uchylona została decyzja Izby Skarbowej z dnia [...] i od tamtej pory postępowanie nie zostało podjęte mimo upływu czterech miesięcy. Skarżący nadmienił również, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie toczy się od 9 lat. Pismem z dnia 2 września 2005 r. skarżący wezwany został do wykazania, że wystąpił z ponagleniem na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej) w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczone zostało skarżącemu w dniu 05 września 2005 r., a zatem termin do wypełnienia zobowiązania Sądu upłynął w dniu 12 września 2005 r. Pomimo upływu terminu skarżący nie uczynił zadość wezwaniu Sądu. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) – dalej określanej jako ustawa o p.p.s.a. Ich właściwość dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu - wyrok NSA z 14 czerwca 1983 r., SAB/Wr 6/83 (GP 1983, nr 24). Zgodnie z brzmieniem art. 52 § 1 ustawy o p.p.s.a. - skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, zaś przez wyczerpanie środków zaskarżenia – zgodnie z § 2 cyt. przepisu - należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W sprawie niniejszej, takim środkiem zaskarżenia, zgodnie z art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), jest ponaglenie na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140, złożone do organu podatkowego wyższego stopnia. Z uwagi na to, iż strona skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy o p.p.s.a odrzucił skargę, jako niedopuszczalną.