I SAB/Gd 3/12

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej [...] w sprawie zwrotu nadpłaty podatku od towarów i usług za sierpień 2011 r. postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 15 lutego 2012 r., M. P. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Z uwagi na to, że oświadczenie strony zawarte we wniosku było niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych referendarz sądowy, działając na podstawie przepisu art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270) – zwanej dalej p.p.s.a. – zarządzeniem z dnia 27 lutego 2012 r. (doręczonym w dniu 5 marca 2012 r.) wezwał wnioskodawczynię do przedłożenia w terminie 7 dni określonych dokumentów źródłowych. W odpowiedzi na powyższe wezwanie wnioskodawczyni w piśmie z dnia 7 marca 2012 r. oświadczyła, że przedłożenie wszystkich wymaganych dokumentów przedłużyłoby postępowanie i naraziłoby ją na znacznie wyższe koszty niż kwota opłaty od skargi. Wnioskodawczyni podkreśliła, że jej obecna sytuacja jest niezwykle trudna i kwota 100 zł jest dla niej naprawdę znacznym wydatkiem, stanowiąc poważny uszczerbek utrzymania, jednakże ze względu na to, że w jej interesie jest jak najszybsze rozpoznanie sprawy, jest zmuszona opłatę uiścić niezwłocznie. W dniu 7 marca 2012 r. wnioskodawczyni uiściła wpis sądowy w kwocie 100 zł. Zarządzeniem z dnia 14 marca 2012 r. (doręczonym w dniu 19 marca 2012 r.) referendarz sądowy zobowiązał wnioskodawczynię do wskazania w terminie 7 dni, czy cofa złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy. Pismem z dnia 20 marca 2012 r. wnioskodawczyni oświadczyła, że wycofuje wniosek o przyznanie prawa pomocy. W związku z powyższym wskazać należy na skutki procesowe, jakie wywołuje oświadczenie o cofnięciu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z przepisem art. 243 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane wyłącznie na wniosek strony, co wyklucza możliwość działania sądu w tym zakresie z urzędu. W konsekwencji kontynuacja postępowania prowadzącego do merytorycznego rozpoznania wniosku zależy od tego, czy wnioskodawca swój wniosek podtrzymuje. Wraz z cofnięciem wniosku postępowanie w zakresie nim objętym staje się bezprzedmiotowe (brak jest bowiem przedmiotu rozpoznania), a tym samym zachodzi podstawa do jego umorzenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z tych względów należało umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy na mocy art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 258 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.