I SAB/Gd 4/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. R. i L. R. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie określenia terminu załatwienia sprawy postanawia odrzucić skargę. Jednym z wymogów dopuszczalności skargi pozostaje określony w art. 52 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; w skrócie u.p.p.s.a.) wymóg wcześniejszego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie z § 2 ww. przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy natomiast rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Podkreślenia wymaga, że przedstawione wyliczenie środków zaskarżenia ma wyłącznie charakter przykładowy. Oznacza to, że jeżeli ustawa przewiduje możliwość zaskarżenia aktu administracji innym środkiem niż zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, dopuszczalność wniesienia skargi do sądu także wtedy również pozostaje uzależniona od tego, czy skarżący skorzystał z zagwarantowanych mu przez ustawę środków prawnych. Tym samym, pomimo, że określone w art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.; w skrócie O.p. ponaglenie, nie jest wprost wymienione § 2 art. 52 u.p.p.s.a, niewątpliwie jednak, jako quasi zażalenie, stanowi ono środek, którego wyczerpanie jest koniecznym wymogiem późniejszego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy B. i L. R. nie skorzystali jednak z powyższego środka i nie wnieśli ponaglenia do organu wyższego stopnia, na nierozpatrzenie w terminie odwołań wniesionych od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 31 stycznia 2005 r. Nr [...] oraz Nr [...] ustalających wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2000 z tytułu przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stanowi natomiast odrębną od ponaglenia instytucję. Tym samym pomimo, że w sprawie doszło do wezwania do usunięcia naruszenia prawa, skarżący nie wyczerpali wszystkich przysługujących im środków prawnych, a tym samym wniesiona przez nich skargę należy uznać za przedwczesną i niedopuszczalną. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 58 § l w zw. z art. 52 § l u.p.p.s.a. odrzucił skargę jako niedopuszczalną z uwagi na niewyczerpanie procesowego trybu jej wniesienia.