I SAB/Gd 4/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.G. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie nie wydania postanowienia w sprawie zaliczenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. postanawia: odrzucić skargę. B.G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie nie wydania postanowienia w sprawie zaliczenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu. Skargę na bezczynność organów podatkowych do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 ww. ustawy). W świetle art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wyliczenie środków zaskarżenia zawarte w tym przepisie ma charakter przykładowy, co prowadzi do wniosku, że w wypadku skargi na bezczynność środkami takimi będą także zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), oraz ponaglenie przewidziane w art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005r. z późn. zm). Wyczerpanie środków zaskarżenia zachodzi zatem wówczas, gdy wnioskodawca przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego złożył ponaglenie w trybie art. 141 Ordynacji podatkowej. Przedmiotem ponaglenia jest niezałatwienie sprawy we właściwym terminie ustawowym lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 Ordynacji podatkowej. Jest to więc prawny instrument umożliwiający stronie wymuszenie na organie podatkowym załatwienie sprawy. Ponaglenie składa się bezpośrednio do organu wyższego stopnia. W rozpatrywanej sprawie skarżąca wniosła do Naczelnika Urzędu Skarbowego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednakże tryb ten miałby zastosowanie jedynie wówczas, gdyby stronie nie przysługiwały inne środki zaskarżenia, co wprost wynika z art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. Ponieważ jednak stronie przysługiwał środek zaskarżenia w postaci ponaglenia, nieskorzystanie z niego powoduje, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę.