I SAB/Gd 6/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. K. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie wypowiedzenia się co do zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji postanawia odrzucić zażalenie z dnia 20 listopada 2013 r. M. K. wniósł skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie wypowiedzenia się co do zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 24 października 2013 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu pod rygorem odrzucenia skargi. W związku z niepodjęciem przez adresata pisma w placówce pocztowej przesyłka, zawierająca odpis ww. zarządzenia, została zwrócona nadawcy w dniu 20 listopada 2013 r. (dowód: koperta wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru k. 21 akt sądowych). Zatem doręczenie zostało uznane za dokonane w trybie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", ze skutkiem na dzień 14 listopada 2013 r. Pismem z dnia 20 listopada 2013 r. skarżący wniósł zażalenie na zarządzenie w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 2 grudnia 2013 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych zażalenia z dnia 20 listopada 2013 r. poprzez nadesłanie w terminie 7 dni podpisanego odpisu zażalenia pod rygorem odrzucenia zażalenia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący pismem z dnia 23 grudnia 2013 r. cofnął zażalenie z dnia 20 listopada 2013 r., jednocześnie domagając się połączenia niniejszej sprawy ze sprawą prowadzoną pod sygnaturą I SAB/Gd 5/13 z uwagi na ich tożsamość przedmiotową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje : Zgodnie z art. 194 § 3 p.p.s.a. zażalenie, oprócz dodatkowych warunków, powinno przede wszystkim czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Takie wymagania przewidziane zostały w Rozdziale 1 Działu III ww. ustawy. I tak, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika. Jak natomiast stanowi art. 47 § 2 p.p.s.a., odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. Z art. 49 § 1 tejże ustawy wynika, iż w wypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku natomiast zażalenia, jeżeli strona w wyznaczonym terminie nie uzupełni jego braków, to zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 powołanej ustawy sąd wojewódzki odrzuci je na posiedzeniu niejawnym. W rozpoznawanej sprawie M. K. został wezwany do uzupełnienia braku formalnego zażalenia z dnia 20 listopada 2013 r. poprzez nadesłanie podpisanego jego odpisu. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący nie uzupełnił braku formalnego zażalenia, natomiast oświadczył, że cofa zażalenie. Wymaga wyjaśnienia, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność wniesionego zażalenia, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jego odrzucenia. Zatem merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie zażalenia jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zażalenie nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie mu dalszego biegu. Jeżeli zażalenie zawiera takie braki, a nie zostały one uzupełnione, sąd zażalenie odrzuca. Badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu zażalenia, jak i umorzenie postępowania zażaleniowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zażalenie wniesione zostało skutecznie - gdy wszczęło postępowanie zażaleniowe. W konsekwencji powyższego należy przyjąć, że cofnięcie zażalenia jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zażalenie jest dopuszczalne i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie mu dalszego biegu. W związku z powyższym cofnięcie przez M. K. przedmiotowego zażalenia nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Aby bowiem cofnąć środek odwoławczy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, musi on być skutecznie złożony, czego skarżący w rozpoznawanej sprawie nie uczynił. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.