I SAB/Gd 7/17

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. D. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie przyznania dotacji postanawia: przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 17 listopada 2017 r. (data stempla pocztowego), skarżąca A. D. zwróciła się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Z oświadczenia wnioskodawczyni o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), oraz przedłożonych przez nią dokumentów źródłowych (faktur i potwierdzeń zapłaty opłat czynszowych oraz za gaz, prąd i telewizję, zaświadczeń o wysokości wynagrodzenia i niezaleganiu w podatkach, informacji z urzędu skarbowego o wysokości przychodu i dochodu za 2016 r., wyciągu z rachunku bankowego oraz dokumentacji medycznej obrazującej schorzenia wnioskodawczyni i rodzaj koniecznych zabiegów rehabilitacyjnych) wynika, że wnioskodawczyni prowadzi sama gospodarstwo domowe, utrzymującą się z wynagrodzenia za pracę w średniej miesięcznej wysokości 788,09 zł netto (liczonej za okres od sierpnia 2017 r. do października 2017 r.), jej roczny dochód z ww. tytułu za 2016 r. stanowił kwotę 15.064,24 zł, od sierpnia 2017 r. przebywa na zwolnieniu lekarskim, korzystając z licznych zabiegów rehabilitacyjnych, na które została skierowana. Wnioskodawczyni nie jest właścicielką żadnych nieruchomości, zamieszkuje w mieszkaniu komunalnym o powierzchni 34,90 m2, za które uiszcza czynsz oraz inne opłaty eksploatacje w wysokości 171,07 zł oraz ponosi wydatki na opłaty za media w średniej miesięcznej wysokości około 191 zł. Wnioskodawczyni nie posiada papierów wartościowych i innych praw majątkowych, wierzytelności ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, saldo jej rachunku bankowego na dzień 29 listopada 2017 r. wynosiło 3.011,64 zł Zgodnie ze złożonym oświadczeniem wnioskodawczyni nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym ani rzecznikiem patentowym. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, uznano, że wnioskodawczyni wykazała, że nie ma aktualnie realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Za taką oceną przemawia w szczególności niski poziom uzyskiwanych przez wnioskodawczynię dochodów oraz kłopoty ze zdrowiem, których następstwem jest konieczność ponoszenia kosztów leczenia i rehabilitacji – poza niezbędnymi wydatkami na utrzymanie mieszkania i wyżywienie. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.