I SO/Gd 1/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. C. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. H. C. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniesionej na wyżej opisaną decyzję dyrektora izby skarbowej zwróciła się z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF uzupełnione zostały przez skarżącą w dniu 10 marca 2008 r. (data stempla pocztowego). Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącą oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 1 kwietnia 2008 r. dokumentów (zawiadomienie ZUS o zajęciu świadczenia z dnia 28 kwietnia 2005 r., zaświadczenie ZUS z dnia 6 marca 2008 r., karta rozliczeniowa sporządzona przez urząd skarbowy, harmonogramy spłat kredytów bankowych, dodatkowe oświadczenie o nieposiadaniu środków na rachunkach bankowych), ustalono, że prowadzi ona samodzielne gospodarstwo domowe, źródłem jej utrzymania jest renta rodzinna wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym, której wysokość po dokonaniu potrąceń dokonanych w ramach egzekucji wynosi 547,22 zł netto miesięcznie, poza mieszkaniem o powierzchni 86 m2 nie posiada innego majątku, w tym przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro, oszczędności, dokonuje spłaty zaciągniętych kredytów bankowych w kwocie 299,33 zł miesięcznie. Biorąc pod uwagę powyższe dane, uznano, że skarżąca wykazała, iż na dzień wydania niniejszego postanowienia poniesienie przez nią kosztów sądowych w sprawie spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Za taką oceną przemawia wysokość osiąganych przez skarżącą miesięcznych dochodów, a także brak zasobów pieniężnych. W świetle przedłożonych przez stronę dokumentów jej sytuacja finansowa nie budzi wątpliwości. Tym samym skarżąca spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w tym zakresie. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.