I SO/Gd 16/17

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Wnioskiem, złożonym na urzędowym formularzu PPF w dniu 18 grudnia 2017 r. (data stempla pocztowego), M. G. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Przedmiotowe żądanie zostało wniesione w związku z zamiarem wniesienia przez wnioskodawcę skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...], wydaną w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia w roku 2011 lokalu mieszkalnego, która określono wnioskodawcy zobowiązanie w kwocie 18.513 zł (nr [...]). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony pełnomocnika z urzędu wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to pełnomocnika ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). Wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną. Małżonkowie są właścicielami mieszkania o powierzchni 63,70 m2, innego majątku, w tym oszczędności, nie posiadają. Z małżonkami zamieszkuje ich 20-letnia córka (uczennica), która pozostaje na ich wyłącznym utrzymaniu. Wnioskodawca osiąga dochody z emerytury, która, po uwzględnieniu potrąceń egzekucyjnych, wynosi 1.200 zł netto, zaś jego małżonka jest zatrudniona za wynagrodzeniem w kwocie 1.200 zł netto miesięcznie. Małżonkowie całość dochodów wydatkują na zaspokojenie bieżących potrzeb trzyosobowej rodziny, w tym na opłaty za mieszkanie do spółdzielni mieszkaniowej przeznaczają kwotę 520 zł miesięcznie, energię elektryczną – 113 zł miesięcznie, usługi telekomunikacyjne – 109 zł miesięcznie. Ponoszą także dodatkowe wydatki związane z ciążą córki, w tym koszty wizyt i badań lekarskich, które określili na poziomie około 150 zł miesięcznie. Powyższe referendarz sądowy ustalił na podstawie oświadczenia wnioskodawcy o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dołączonych do niego dokumentów (dowodów opłat poniesionych za energię elektryczną, telewizję kablową oraz do spółdzielni mieszkaniowej, zaświadczenia lekarskiego). W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że wnioskodawca wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów niniejszego postępowania, choćby w części. W ocenie referendarza sądowego wysokość miesięcznych dochodów trzyosobowej rodziny wnioskodawcy pozwala jedynie na zaspokojenie bieżących, koniecznych potrzeb. Wnioskodawca nie ma możliwości poczynienia jakichkolwiek oszczędności. Z tych wszystkich względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.