I SO/Gd 2/08

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. T. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 7 lutego 2008 r. M. T. zwróciła się z wnioskiem, złożonym na formularzu PPF, o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 cyt. ustawy, prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonych przez skarżącą oświadczeń o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych przez nią dokumentów źródłowych (zaświadczenia pracodawcy z dnia 4 lutego 2008 r. o wysokości wynagrodzenia, informacji o uzyskanych przez podatnika dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy za okres od 1 czerwca do 31 grudnia 2007 r., odpisów dowodów obrazujących wysokość opłat za prąd i gaz oraz opłat wnoszonych na rzecz wspólnoty mieszkaniowej, kserokopii odpisu skróconego aktu zgonu matki wnioskodawczyni) ustalono, że wnioskodawczyni uzyskuje dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości 1.126 zł brutto, ma na utrzymaniu małoletniego syna, na którego nie otrzymuje alimentów, nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, nie jest właścicielką nieruchomości, nie korzysta z pomocy społecznej, nie pobiera świadczeń rodzinnych. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni wskazała, że do grudnia 2007 r. zamieszkiwała razem z mamą, która pomagała jej finansowo, jednakże w grudniu ubiegłego roku jej mama zmarła i aktualnie jedynym źródłem utrzymania jej i jej dziecka jest wynagrodzenie za pracę. Wnioskodawczyni ponosi wydatki związane z utrzymaniem zajmowanego przez nią mieszkania, tj. opłaty za prąd (w styczniu 2008 r. w kwocie 44,17 zł, w marcu br. w kwocie 85,51 zł) oraz za gaz (w lutym br. w kwocie 40,01 zł), natomiast opłat wnoszonych na rzecz wspólnoty mieszkaniowej należnych za okres od grudnia 2007 r. do lutego 2008 r. wnioskodawczyni, jak wskazała, jeszcze nie zapłaciła. Biorąc pod uwagę ustalone okoliczności faktyczne, w tym w szczególności wysokość dochodów wnioskodawczyni, przeznaczonych na potrzeby dwóch osób, oraz brak jakichkolwiek zasobów pieniężnych, uznano, iż wnioskodawczyni wykazała, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny. Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.