I SO/Gd 2/11

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. H. M. wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 24 czerwca 2011 r. zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych przez niego dokumentów ustalono, że prowadzi on samodzielne gospodarstwo domowe, otrzymuje emeryturę w wysokości 1.165,94 zł netto (po uwzględnieniu potrąceń w kwocie 501,87 zł dokonywanych w ramach prowadzonej z tego świadczenia egzekucji administracyjnej zaległości podatkowych), nie posiada oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Majątek wnioskodawcy stanowią trzy mieszkania o powierzchni 30 m2, z których w jednym sam zamieszkuje, drugie użycza, a trzecie wynajmuje. Z tego tytułu w ubiegłym roku osiągnął przychód w wysokości 4.500 zł, zaś w bieżącym roku w wysokości 1.500 zł za okres od 1 lutego do 29 kwietnia, w którym lokal był wynajmowany. Z dniem 29 kwietnia 2011 r. umowa najmu została rozwiązana i od tego momentu lokal wynajmowany nie jest. W konsekwencji wnioskodawca ponosi wydatki na opłaty za mieszkanie, w którym zamieszkuje, jak i za lokal, który stoi pusty. Łączna wysokość tych wydatków wynosi 570,69 zł miesięcznie. Nadto uiszcza płatne co dwa miesiące opłaty za energię elektryczną w wysokości 105 zł oraz alimenty na rzecz syna w wysokości 600 zł miesięcznie. Jak wskazał wnioskodawca, nie posiada pieniędzy na zrealizowanie przepisanych mu recept. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, a w szczególności wysokość dochodu pozostającego do dyspozycji wnioskodawcy i brak zasobów pieniężnych, uznano, iż udowodnił on, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.