I SO/Gd 3/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do maja 2006 r. postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. J. M. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniesionej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] zwrócił się o przyznanie prawa pomocy. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF skarżący uzupełnił w dniu 22 lutego 2012 r. (data stempla pocztowego). Wskazał przy tym, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz załączonych do wniosku dokumentów ustalono, że prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z matką, na której utrzymaniu pozostaje, matka wnioskodawcy otrzymuje rentę w wysokości 1.426,23 zł netto miesięcznie, wnioskodawca poza nieruchomością o charakterze innym niż dom, mieszkanie, czy rolnym nie posiada innego majątku, przy czym na przedmiotowej nieruchomości ustanowiona jest hipoteka na rzecz Skarbu Państwa, stan zaległości podatkowych wnioskodawcy na dzień 30 listopada 2009 r. wynosił 107.722,54 zł (wraz z kwotą kosztów egzekucyjnych i odsetek), wnioskodawca posiada także zadłużenie wobec banku z tytułu zaciągniętego kredytu, które na dzień 17 sierpnia 2011 r. wynosiło 53.477,30 zł (wraz z odsetkami). Udokumentowane (i poniesione w lutym 2012 r.) koszty związane z bieżącym utrzymaniem wnioskodawcy i jego matki, do których zaliczono opłaty za gaz, telefon, RTV, wyniosły 671,96 zł. Przedstawiony we wniosku stan dochodów i majątku wnioskodawcy nie budzi wątpliwości, gdyż korzystał on już z instytucji prawa pomocy w innych sprawach, w których udokumentował swoje możliwości płatnicze. Na dzień wydania niniejszego postanowienia sytuacja finansowa wnioskodawcy nie uległa poprawie. Nadal pozostaje on bez pracy, nie uzyskuje jakichkolwiek dochodów. Wobec powyższego uznano, iż wnioskodawca wykazał zasadność złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. W ustalonym stanie faktycznym przyjąć należało, że nie ma on realnych możliwości poniesienia pełnych kosztów sądowych. Za taką oceną przemawia brak dochodów i zasobów pieniężnych, a także konieczność korzystania przez niego z pomocy udzielanej mu przez matkę w utrzymaniu. Z tych względów uznano, że skarżący spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.